Ποίος στο σύντροφον απλώνει χέρι, ωσάν να βοηθηθεί· ποίος τη σάρκα του δαγκώνει όσο που να νεκρωθεί.

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Μαχητικός πυρήνας Μακεδονίας: Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ)

Θέλουμε εθνικιστές μαθητές και ρεζιλεμένους αντιφάδες

ΤΟ ΞΕΣΚΕΠΑΣΜΑ ΤΟΥ ΤΑΛΜΟΥΔ






Σε ό,τι αφορά την κοσμογονική σύγκρουση που τεκταίνεται στους 'εσχάτους χρόνους' που ζούμε, αυτή φαίνεται πώς μετατοπίζεται διαρκώς χρονικώς, χωρικώς και διαστατικώς στην παρασκηνιακή διαμάχη μεταξύ δύο ιερατείων, όπως διάφοροι νεόκοποι τηλεμπακάληδες που μετέτρεψαν, προφανώς δρώντες διαβολικώς προς το 'κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν', σε χυλόσουπα τον νου των ομοεθνών τους, κατά πώς αυτοί διατείνονται. Οι τραχανάδες που παίζουν κρυφτούλι στην αυλή της-από τα γεννοφάσκια της σιωνιστική-Νέα Δημοκρατία (των θιασωτών του εγκληματία κομμουνιστή Μάο), οι κατά τον κ.Τσίπρα 'σαλταδόροι' εστόχευσαν στους αφελείς που διψούν για απαντήσεις. Αυτοί, όπως ήταν το σκοπούμενο, πάτησαν την μπανανοφλούδα και όλο και κάποιο νοητικό καταγματάκι απεκόμισαν. Αυτά παθαίνουν όσοι αποδομούνται μόνοι τους εξοβελίζοντας την κριτική σκέψη και εναποθέτοντας την αυτενέργεια στο εκάστοτε επέκεινα. Έχουμε διαβάσει ατελείωτες αναλύσεις, κείμενα, τσιτάτα, ολόκληρους τόμους σχετικά με τους Σιωνιστές-Ταλμουδιστές και όλα αυτά τα μισανθρωπικά σιχάματα που υπάρχουν κατά τον ίδιον τρόπο (;) που υπάρχουμε όλοι εμείς οι υπόλοιποι που κατηγοριοποιούμαστε στην γενίκευση του 'μη-'. Για να μην το κουράζουμε με σάλια καθώς θα έρχεται το 'υποβρύχιο', ο καθένας διαβάζει και κρίνει. Ούτε πεφωτισμένοι είμαστε, ούτε ευαγγέλιο πίστης μοιράζουμε στους πιστούς αναγνώστες. Τα καλύτερα πολιτικά γούστα παράγονται με πολιτική ψύχωση που σπάει το φράγμα της κοινής λογικής που μετέρχεται όλα τα μέσα για να επιτευχθεί ο σκοπός. Διαφορετικά μιλάμε για πολιτικά καλαπόδια. Στο ενοχοποιητικό μότο 'εναντίον της βίας απ' όπου και εάν αυτή προέρχεται', αντιτάσσουμε το δικό μας εξιλεωτικό μότο 'εναντίον της ειρηνικής ιδεοληψίας όποιον αυτοματισμό και εάν αυτή εξυπηρετεί'. Και εάν υπάρχει κάτι που μπορούμε να θέσουμε ως απαράβατη αρχή για να ξεχωρίσουμε την 'ήρα από το στάρι', να αναγνωριστούμε πολιτικά, καθώς οι ψυχές μοιάζουν με φευγαλέες σκιές στα άδυτα του Άδη, αυτό είναι ένα ερώτημα: Για ποιόν σκοπό είναι διατεθειμένος να ζήσει και να πεθάνει κανείς; H απάντηση σε ένα τέτοιο πολύ κρίσιμο ερώτημα αποτελεί τον οδοδείκτη της πολιτικής δράσεως για τον καθένα. Ακόμα μεγαλύτερη σημασία έχει η πρόθεση να ζήσει και να πεθάνει κανείς υπηρετώντας ιδέες με τον πιο αποκαλυπτικό τρόπο. Κατά την αρχαιοελληνική κοσμοθέαση, αυτές οι δύο προκεχωρημένες εννοιολογικές πύλες απετέλουν ισοδύναμο της αθανασίας της ψυχής.
 


Στο βιβλίο του Αρχιμανδρίτου Χ.Δ.Βασιλόπουλου 'Η ΕβραιοΜασωνία Ξεσκεπάζεται' (1975) των εκδόσεων 'Ορθόδοξος Τύπος', διαβάζουμε τα εξής σημαντικά και διαφωτιστικά: 'Ο πρώτος άνθρωπος εις τον κόσμο που έσχισε το πυκνόν πέπλο του μυστηρίου το οποίον εκάλυπτε το Ταλμούδ, ήτο ο Αιδεσ. Ι.Β. Προναϊτης (Ρώσσος Ελληνικής καταγωγής) Μέγας Διδάκτωρ της Θεολογίας και της Αρχαίας Εβραϊκής γλώσσης εις την Αυτοκρατορικήν Εκκλησιαστικήν Ακαδημίαν της Πετρουπόλεως της Τσαρικής Ρωσσίας. Αφιερώσας την ζωήν του εις τον σκοπόν αυτόν, ο Ι.Β. Προναϊτης εμελέτησεν τα 63 βιβλία που αποτελούν το Ταλμούδ (τα εν λόγω βιβλία εγράφησαν από 200 π.χ. μέχρις 500 μ.Χ. εις εβραϊκήν και άλλας γλώσσας) και τελικώς εξέδωσεν στα λατινικά το 1893 το συγκλονιστικό βιβλίο 'Το Ταλμούδ χωρίς μάσκα-Αι μυστικαί Διδασκαλίαι των Ραββίνων περί των Χριστιανών'. Το βιβλίον αυτό απέδειξεν, ότι ουδείς άνθρωπος είχεν καταστή τόσος βαθύς γνώστης των μυστικών του Ταλμούδ, όσον ο Ι.Β.Προναϊτης. Κατ' αυτόν τον τρόπον ο Χριστιανικός κόσμος της εποχής εκείνης μετ' εκπλήξεως επληροφορήθη περί των περιεχομένων του Ταλμούδ τα οποία δύνανται να συνοψισθούν ως: Διδασκαλία διαφθοράς, ανηθικότητος και μίσους' (Σελ.80-81).
 

Φυσικά αξίζει να επισημανθεί ότι το ανωτέρω έργο 'Το Ξεσκέπασμα του Ταλμούδ' αξίζει όσο ελάχιστα έργα να το προμηθευτείτε, εάν και εφόσον σταθείτε τυχεροί να το βρείτε σε έντυπη μορφή, μιας και τέτοια βιβλία υφίστανται απηνείς διωγμούς, όπως το 'Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών' για το οποίο διεξάγεται ένας πόλεμος από τους Σιωνιστές προκειμένου να εξαφανιστεί από οπουδήποτε πωλείται ή αναπαράγεται με όποιους τρόπους. Διαδώστε τη γνώση με κάθε μέσο. Μολονότι φαντάζει μία 'ταπεινή' για κάποιους πράξη, η οποία πνίγεται σε έναν επικοινωνιακό κυκεώνα της καθημερινότητας, η διάδοση μιας αλήθειας, μπορεί να επιφέρει δυσανάλογα αποτελέσματα σε σχέση με τις όποιες 'προγνώσεις'.
 

Σε ψηφιακή μορφή το βιβλίο βρίσκεται εδώ: http://holywar.org/PranaitisGREEK.pdf

Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

Απόσυρση του νομοσχεδίου περί αλλαγής φύλου / Κυριακή, 22 Οκτωβρίου στις 5 μ.μ. / Πλ.Συντάγματος




Η κυβέρνηση της χώρας που δεν έχει καμία σχέση με την κοινωνία και τα προβλήματα της, έφερε ένα κατάπτυστο νομοσχέδιο περί αλλαγής φύλου ακόμα και σε ανήλικα παιδιά, ανοίγοντας τον δρόμο σε κάθε λογής παιδόφιλο να δικαιολογεί τις πράξεις του.

Το τερατούργημα αυτό πέρασε από κυβέρνηση και αντιπολίτευση και αποτελεί πλέον νόμο του κράτους.

Αν θεωρείς ότι αυτός ο νόμος δεν αντιπροσωπεύει τις αξίες και τις αρχές σου, αν δεν θέλεις να στερήσεις την αθωότητα από τα παιδιά σου, μετατρέποντας τα σε εργαλεία πολιτικού ακτιβισμού και αν πιστεύεις ότι δεν τους αξίζει αυτό το μέλλον σε καλούμε στο Σύνταγμα την Κυριακή 22 Οκτωβρίου να ενώσουμε τις φωνές μας.

Υγ. Δεν είμαστε οι διοργανωτές αλλά οι μαχητές της οργάνωσης θα κατέβουν αυτόνομα (χωρίς λάβαρα μαζί με τον κόσμο).

Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

Αυτόνομες Ελληνικές Ζώνες: Στην Αθήνα μόνο ο Ριζοσπαστικός Εθνικισμός


Η δημοκρατία είναι μια απάτη


Πουτάνας γιοι αναρχικοί

Ξύλο στους αντίφα







Απόσπασμα συναγωνιστών της οργάνωσης απο ομιλία τους που θα βγεί σε βίντεο σε λίγες μέρες:

Με όχημα τον ριζοσπαστικό εθνικισμό περάσαμε στην αντίπερα, για πολλούς, όχθη της επιθέσεως. Η επιθετική στάση των εθνικιστών αποτελεί την μοναδική οδός. Όσο αντίξοες και εάν ήταν οι συνθήκες στις οποίες κληθήκαμε να δράσουμε απόταν ξεκινήσαμε, αισθανόμαστε υπερήφανοι, διότι καταφέραμε να αναγεννηθούμε όπως ο Φοίνικας που συμβολίζει την ίδια την πατρίδα μας. Όταν αναγεννηθούμε εμείς οι ίδιοι θα έχει ελπίδες να αναγεννηθεί η πατρίδα μας. Σε αυτή την πορεία είχαμε απώλειες, όπως κάθε μαχόμενη πολιτική οργάνωση.

Όμως, για την ιδέα πρέπει να δώσουμε το αίμα μας. Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Αποτελούμε την άγρυπνη φρουρά του εθνικιστικού κινήματος στην πατρίδα μας. Η φρουρά μπορεί να πέσει, αλλά δεν θα παραδοθεί ποτέ. Σκληροπυρηνικός αγώνας πάντα και παντού!

Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2017

ΠΕΡΙ ΔΡΑΣΕΩΣ





'Για τον βραχμάνο-τον καθαρά διανοητικό, θεωρητικό και ιερατικό τύπο-πραγματικό είναι το αναλλοίωτο, το υπερβατικό. Ενδόμυχα δεν 'πιστεύει' ούτε στη 'ζωή' ούτε στη 'γη'. Κάτι μέσα του παραμένει ξένο στην αλλαγή και στην ύλη. Αυτή είναι η εσωτερική του προδιάθεση-που μπορεί να ονομαστεί και 'εξιδανικευμένη ζωή' του-όποιες κι αν είναι οι προσωπικές αδυναμίες που την αμαυρώνουν. Ο ξατρίγια-ο 'ιπποτικός' τύπος-κατέχει οξεία ευφυία που όμως στρέφεται περισσότερο προς τη δράση και την ανάλυση παρά προς τη θεωρία και τη σύνθεση. Η δύναμή του έγκειται ιδιαίτερα στον ισχυρό χαρακτήρα του. Αντισταθμίζει την επιθετικότητα της ενέργειάς του με την γενναιοδωρία, και την παθιασμένη φύση του με την ευγένεια, τον αυτο-έλεγχο και το μεγαλείο της ψυχής. Γι' αυτόν τον ανθρώπινο τύπο, πραγματική είναι η δράση, γιατί μέσω της δράσης καθορίζονται, μεταβάλλονται και ταξινομούνται τα πράγματα. Χωρίς δράση δεν υπάρχει ούτε αρετή, ούτε τιμή, ούτε δόξα. Ο ξατρίγια πιστεύει μάλλον στην αποτελεσματικότητα της δράσης παρά στο μοιραίο μιας δεδομένης κατάστασης. Περιφρονεί τη σκλαβιά των γεγονότων και ασχολείται μόνο με το να καθορίζει την τάξη τους, να ξεκαθαρίζει το χάος, να κόβει Γόρδιους δεσμούς. Έτσι, όπως για τον βραχμάνο όλα είναι μεταβλητά και ψεύτικα εκτός από το Αιώνιο και όσα συνδέονται με Αυτό (αλήθεια, γνώση, θεωρία, τελετουργία, Οδός), το ίδιο για τον ξατρίγια όλα είναι αβέβαια και περιφερειακά εκτός από τις σταθερές του ντάρμα (δράση, τιμή, αρετή, δόξα, ευγένεια) από το οποίο εξαρτώνται γι' αυτόν όλες οι άλλες αξίες. Αυτή η οπτική μπορεί να μεταφερθεί στο θρησκευτικό πεδίο χωρίς καμμιά ουσιαστική αλλαγή ως προς την ψυχολογική της ποιότητα'.

Frithjof Schuon, 'Κάστες και Φυλές, εκδ. Πεμπτουσία, 1995, σελίδες 15-16.


'Όσο για τις θετικές όψεις της Μουσουλμανικής 'ισοπέδωσης', το Ισλάμ όχι μόνο εξουδετέρωσε τις καστικές διαφορές αλλά έδωσε τέλος και στις φυλετικές αντιθέσεις. Ίσως κανείς άλλος πολιτισμός δεν προέβη σε τέτοια φυλετική ανάμιξη όσο ο Ισλαμικός. Σε γενικές γραμμές, ο μιγάς παρουσιάζεται στο Ισλάμ ως εντελώς 'καθαρό' και αξιότιμο στοιχείο, και καθόλου ως 'παρίας', όπως συμβαίνει πρακτικά στους λαούς Χριστιανικής προέλευσης. Θα λέγαμε ότι για τον Μουσουλμάνο, το τουρμπάνι ή το φέσι αντιστοιχεί σ' αυτό που το λευκό δέρμα αντιπροσωπεύει για τον Ευρωπαίο. Για το Ισλάμ, οι προσδιορισμοί της φύσης αποτελούν συμπτώσεις. Η δουλεία αποτελεί σύμπτωμα της τύχης και επομένως δεν έχει σχέση με κανένα καστικό σύστημα. Η ανθρωπότητα ήταν, στη γένεσή της, χωρίς κάστες και φυλές και σ' αυτήν θέλει να επανιδρύσει το Ισλάμ σε συμφωνία με τις συνθήκες της χιλιετηρίδας μας (*). Παρόμοια είναι η κατάσταση στον Χριστιανισμό και τον Βουδισμό. Κάθε διανοητικά υγιής άνθρωπος μπορεί να γίνει ιερέας ή μοναχός. Ο κλήρος αντιστοιχεί σε μιά ελεύθερα επιλεγμένη κάστα, όχι κληρονομική όπως οι ευγενείς. Εν τούτοις η απουσία του κληρονομικού χαρακτήρα σε πολλές περιπτώσεις εξισορροπείται με την αγαμία. Έχουμε ήδη υπαινιχθεί το γεγονός ότι ο Ινδουισμός δέχεται, κατ' αρχήν, ότι ένας μη-βραχμάνος μπορεί να γίνει βραχμάνος χάρη στην ατομική δυνατότητα και κλίση του, υπό τον όρο της αγαμίας, καθώς έτσι ο κίνδυνος αρνητικών αταβισμών εξαλείφεται. Κάτι τέτοιο υφίσταται πράγματι στην περίπτωση του ατιβαρνάσραμι, που είναι πέρα από τις κάστες, όμως μόνο υπό τον όρο της απόσυρσής του από το ενεργό κοινωνικό σώμα. Το γεγονός ότι υπάρχουν κάποια τάγματα σαννυάσι που δέχονται μόνο βραχμάνους, καθόλου δεν εμποδίζει κάποιον να γίνει σαννυάσι έξω απ' αυτά τα τάγματα. Να σημειωθεί επίσης, ότι τρείς από τους αβατάρα του Βισνού, ο Ράμα, ο Κρίσνα και ο Βούδας, υπήρξαν ξατρίγια και όχι βραχμάνοι, αν και, προφανώς, κατείχαν τη βραχμανική φύση στον ύψιστο βαθμό. Και εδώ μπορεί να γίνει ορατή η εκδήλωση της καθολικότητας και η αντιστάθμιση, καθώς ο Θεός στις άμεσες και λαμπερές εκδηλώσεις Του δεν υπόκειται ασφαλώς σε προκατασκευασμένα πλαίσια. Η απεριοριστία Του το αποκλείει'.

(*) Ο Προφήτης μετά την νικηφόρο είσοδό του στη Μέκκα, είπε τα ακόλουθα: 'Ο Θεός απέσυρε από εσάς την ειδωλολατρική και προγονική υπερηφάνεια. Προέρχεστε όλοι από τον Αδάμ και ο Αδάμ ήταν χώμα. Ο Θεός είπε: ''Ω! άνθρωπε, Σε έπλασα από έναν μόνο άνδρα κι από μία μόνο γυναίκα και Σε διαίρεσα σε λαούς και φυλές για να μπορέσεις να γνωρίσεις τον εαυτό σου. Ο πιο αγαπητόν στον Θεό είναι αυτός που έχει το μεγαλύτερο δέος Θεού''. Ο Χαλίφης Αλί το εκφράζει ως εξής: 'Η ευγένεια πηγάζει από υψηλές αρετές και όχι από τα σάπια κόκκαλα των προγόνων'. Για την ακρίβεια, το Ισλάμ επιζητεί την παλινόρθωση της θρησκείας του Αβραάμ, της πρωταρχικής μορφής του Σημιτικού ρεύματος, και συνεπώς της εικόνας της πρωταρχικής παράδοσης με την απόλυτη έννοια, της παράδοσης του Χρυσού Αιώνα.


Frithjof Schuon, 'Κάστες και Φυλές, εκδ. Πεμπτουσία, 1995, σελίδες 36-38.

Σάββατο, 26 Αυγούστου 2017

ΠΟΙΟΙ ΗΤΑΝ ΟΙ 'ΛΥΣΣΑΣΜΕΝΟΙ'







Οι 'Λυσσασμένοι' ('Les Enragés' στα γαλλικά) ήταν μία μικρή ομάδα πυρπολητών που υπερασπίζονταν τις κατώτερες τάξεις και εξέφρασαν τα αιτήματα των ριζοσπαστών εργατών στη διάρκεια της Γαλλικής Επαναστάσεως. Διεδραμάτισαν ενεργό ρόλο στις ταραχές που έλαβαν χώρα στο Παρίσι το διάστημα 31η Μαϊου-2α Ιουνίου 1793 και εκδίωξαν τους Γιρονδίνους από την Εθνοσυνέλευση, ανοίγοντας τον δρόμο στους Ορεινούς.

Οι 'Λυσσασμένοι' ή 'Εκτός εαυτού' χρωστούν την ονομασία τους στην σκληρή ρητορική τους στην Γαλλική Εθνοσυνέλευση, όταν επρόκειτο να παρθούν δραστικά μέτρα υπέρ των φτωχών. Ορισμένοι εκ των ηγετικών μορφών των 'Λυσσασμένων' ήταν οι Jacques Roux, Jean Varlet, Théophile Leclerc και Claire Lacombe που ήσκησαν αυστηρή κριτική στην Εθνοσυνέλευση περί της μη υλοποιήσεως των οραμάτων της Επαναστάσεως. Οι 'Λυσσασμένοι' δεν ήταν ένα ενιαίο κίνημα. Θα μπορούσε να λεχθεί πώς επρόκειτο για 'ελεύθερη ένωση' (κατά το μεταγενέστερο αναρχικό πρότυπο όπως εκφράστηκε από τον Μπακούνιν) ατομικοτήτων που διαπνέονταν από ένα επαναστατικό όραμα στο οποίο δεν χωρούσαν καθόλου συμβιβασμοί. Ήταν 'κυνικοί' επαναστάτες και καχύποπτοι όσον αφορά τις προθέσεις και την ανιδιοτέλεια της πλειοψηφίας των πολιτικών οργανώσεων και των ατόμων που δραστηριοποιούνταν κι αντιστέκονταν στην όποια επιρροή αυτοί μπορούσαν να ασκήσουν πάνω τους. Οι 'Λυσσασμένοι' ήταν, κατά κάποιο τρόπο, πολιτικοί απόγονοι των Ιησουιτών, σύμφωνα με το μότο τους 'Οmnia munda mundis'.

Οι ηγέτες των 'Λυσσασμένων' δεν θεωρούσαν πώς συμμετείχαν σε ένα κίνημα μεγαλύτερο από αυτό που είχαν ο καθένας στο μυαλό τους. Οι 'Λυσσασμένοι' εξέφραζαν ως επί τω πλείστον μία ατομική ηθική στάση, η ισχύς της οποίας πολλαπλασιαζόταν επί τα άτομα που αποδέχονταν αυτή την ηθική. Ο Roux έφτασε στο σημείο να ζητάει την σύλληψη του Varlet. Το 1793, ο Roux πραγματοποίησε ομιλία στην Εθνοσυνέλευση που έμεινε γνωστή ως 'Μανιφέστο των Λυσσασμένων'. Ουσιαστικά, σε αυτό το κείμενο καταγράφονται οι βασικές θέσεις της άτυπης ομάδος.
Σε αυτό ισχυρίστηκε ότι η ελευθερία κι η ισότητα ήταν μέχρι στιγμής 'φαντάσματα', επειδή οι πλούσιοι είχαν επωφεληθεί της Επαναστάσεως σε βάρος των φτωχών. Προκειμένου να διορθωθεί η κατάσταση, πρότεινε μέτρα για έλεγχο των τιμών, υποστηρίζοντας ότι 'Τα είδη πρώτης ανάγκης πρέπει να είναι διαθέσιμα σε προσιτή τιμή για όλους'. Έκανε λόγο για παραδειγματική τιμωρία όσων εμπλέκονταν σε πράξεις κερδοσκοπίας και μονοπώλιο. Αξίωσε ανάληψη ενεργειών σε βάρος της αντεπαναστατικής δραστηριότητος, υποσχόμενος να 'δείξει στους εχθρούς τους πώς οι αθάνατοι έφεραν την πτώση της Βαστίλης'. Τελικώς, κατηγόρησε την Εθνοσυνέλευση για την διάλυση της οικονομίας του κράτους. Οι 'Λυσσασμένοι' συγκροτήθηκαν, αν μπορεί να ειπωθεί κάτι τέτοιο, ως απάντηση στην απροθυμία των Ιακωβίνων να αναχαιτίσουν δυναμικώς τους αστούς καπιταλιστές. Πολλοί παριζιάνοι θεωρούσαν ότι η Εθνοσυνέλευση υπερασπίζονταν τους εμπόρους και τους μαγαζάτορες σε βάρος των φτωχών εργατών. Οι 'Λυσσασμένοι', παρόλο δεν ήταν ενιαίο κίνημα, πρόσφεραν μία πλατφόρμα στους φτωχούς εργάτες προκειμένου να εκφράσουν ενεργητικά την αντίθεσή τους. Ταραχές, μαχητικές διαδηλώσεις, πύρινοι λόγοι και μπόλικοι εμπρησμοί. Οι Jacques Roux και Jean-Francois Varlet ενθάρρυναν τους φτωχούς παριζιάνους εργάτες να κατευθυνθούν προς την 'Λέσχη των Ιακωβίνων', ώστε να τους πείσουν για έναν έλεγχο τιμών στα είδη πρώτης ανάγκης (22 Φεβρουαρίου του 1793). Οι 'Λυσσασμένοι' έστειλαν δύο γυναίκες για να μιλήσουν εκ μέρους τους και να θέσουν επί τάπητος την ατζέντα στην Εθνοσυνέλευση. Μολαταύτα, αρνήθηκαν να τους δεχθούν στην διαδικασία. Αυτό προκάλεσε όργιο φημών στο Παρίσι. Ορισμένοι κατηγόρησαν την Εθνοσυνέλευση ότι προστατεύει τα συμφέροντα των εμπόρων σε βάρος των φτωχών εργατών. Άλλες απόπειρες των 'Λυσσασμένων' να κοινοποιήσουν την πολιτική στάση τους δεν στέφθηκαν από επιτυχία. Αφού δεν εισακούγονταν οι απόψεις τους, δεν τους απέμεινε άλλο περιθώριο. Μοναδικό όπλο τους ήταν η βίαιη εξέγερση. Το πλιάτσικο σε σπίτια και σε επιχειρήσεις, οι άμεσες δράσεις για να ικανοποιήσουν τις βασικές ανάγκες τους. Η προπαγάνδα μέσω της πράξης.

Ο Roux δήλωσε: 'Είναι απαραίτητο οι χήρες όσων πέθαναν για την ελευθερία να πληρώνουν, σχεδόν χρυσάφι, το βαμβάκι με το οποίο σκουπίζουν τα δάκρυά τους, το γάλα και το μέλι που ταϊζουν τα παιδιά τους;'. Ο 'κυνισμός' τους δεν άφηνε ανέγγιχτους ακόμα και εκείνους που έδειχναν συμπόνοια για τον δολοφονημένο Λουδοβίκο ΙΣΤ'. Αυτό διότι θεωρούσαν πώς όσοι έτρεφαν αισθήματα προς την μοναρχία έτρεφαν ανάλογα αισθήματα προς όσους θησαύριζαν αισχρώς από την πώληση ειδών πρώτης ανάγκης. Δεν προκαλεί έκπληξη ότι οι 'Λυσσασμένοι' εναντιώνονταν στους Γιρονδίνους, θεωρώντας τους μετριοπαθείς ως προς τα επαναστατικά ιδεώδη και άτολμους ως προς την υλοποίησή τους.

Το 'Μανιφέστο των Λυσσασμένων' δεν εστιαζόταν μονάχα στην μοναρχία, αλλά καλούσε σε μαχητική εναντίωση σε κάθε μορφή καταπιέσεως και αδικία που δεν τέλειωσαν με την δολοφονία του βασιλιά. Η καταπίεση και η αδικία προέρχονταν από το μονοπώλιο των πλουτοπαραγωγικών πηγών από μία τάξη ανεξαρτήτως ποιό ήταν το καθεστώς και πώς ονομάζονταν. Στην οπτική τους χωρούσε η επί ίσοις όροις συμμετοχή στην κατανομή του πλούτου. Κάθε περιορισμός σε αυτήν επέσυρε την θανατική ποινή. Υπεραμύνονταν ενός επαναστατικού κοινωνικού και οικονομικού μετασχηματισμού. Ήταν μία ομάδα που προωθούσε την άμεση δράση για να ικανοποιηθούν οι ανάγκες των φτωχών εργατών. Ο Jean-Francois Varlet κατενόησε την τεράστια επιρροή που ασκούσαν οι γυναίκες στην Γαλλική Επανάσταση, στρατολογώντας και αξιοποιώντας την δυναμική των γυναικών. Σε πολλές περιπτώσεις, η φωνή τους ήταν η φωνή μίας γυναίκας. Φεμινίστριες όπως η Pauline Leon και η Claire Lacombe, ενέπνευσαν τα κατοπινά φεμινιστικά κινήματα του 19ου αιώνος.

Ο Jacques Roux ήταν Ρωμαιοκαθολικός ιερέας και ηγετική φυσιογνωμία των 'Λυσσασμένων'. Ο ίδιος συμμετείχε στα κινήματα των αγροτών και ενέκρινε το 'Πολιτικό Σύνταγμα του Κληρικού', στο οποίο ορκίστηκε στις 16 Ιανουαρίου του 1791. Ισχυρίστηκε ότι: 'Είμαι πρόθυμος να δώσω και την τελευταία ρανίδα του αίματός μου στο όνομα μίας Επαναστάσεως που θα καταφέρει να αλλάξει ριζικώς την μοίρα της ανθρωπότητος, καθιστώντας τους ανθρώπους ισότιμους, όπως όλοι είναι από την ημέρα της Δημιουργίας ενώπιον Θεού'. Θεωρούσε πώς η βία είναι το κλειδί της επιτυχία μίας Επαναστάσεως. Όντως, όταν δολοφονήθηκε ο Λουδοβίκος ΙΣΤ', ο Roux ήταν αυτός που τον οδήγησε στο ικρίωμα. Ο Jean Varlet ήταν άλλη μία ηγετική φυσιογνωμία των 'Λυσσασμένων'. Διεδραμάτισε καταλυτικό ρόλο στην πτώση της μοναρχίας. Όταν ο Λουδοβίκος ΙΣΤ' αποπειράθηκε να εγκαταλείψει το Παρίσι, ο Varlet έθεσε υπόμνημα στην Εθνοσυνέλευση και απεφάνθη εναντίον του βασιλιά. Στις 10 Αυγούστου του 1792, η Νομοθετική Συνέλευση καθαίρεσε τον βασιλιά και αξίωσε την εκλογή Εθνοσυνελεύσεως. Κατόπιν, ο Varlet έγινε εκπρόσωπος στη νέα Συνέλευση και ως μέλος της προσωρινής κυβερνήσεως, τάχθηκε εναντίον της εκπροσωπεύσεως και υπέρ της άμεσης καθολικής ψηφοφορίας, η οποία ήταν η μόνη ικανή να δεσμεύσει τους εκπροσώπους και να ανακαλέσει τους νομοθέτες. Προσπάθησε να εμποδίσει τους πλούσιους να επεκτείνουν τα κέρδη τους σε βάρος των φτωχών και ζήτησε την εθνικοποίηση όλων των κερδών που αποκτήθηκαν μέσω του μονοπωλίου. Το 1790, ο Théophile Leclerc ενετάχθη στο πρώτο τάγμα εθελοντών των Ορεινών και παρέμεινε μέλος του έως και τον Φεβρουάριο του 1792. Η αναγνώριση ήλθε στο Παρίσι, οπόταν έβγαλε λόγο επιτιθέμενος εναντίον του Λουδοβίκου ΙΣΤ' στους Ιακωβίνους. Ύστερα, μετακόμισε στην Λυών, όπου ενετάχθη στον 'Κεντρικό Σύνδεσμο' και παντρεύτηκε την επαναστάτρια Pauline Léon. Και αυτός υπήρξε υπέρμαχος της βίας εναντίον των εκδιωχθέντων Γιρονδίνων έπειτα από την εξέγερση της 2ας Ιουνίου. Το 1793, η ηθοποιός Claire Lacombe, φυσιογνωμία που συνδέθηκε με τους 'Λυσσασμένους', ίδρυσε την 'Εταιρεία των Επαναστατών Δημοκρατών'. Η ομάδα αυτή εναντιώνονταν στην πολυτέλεια της ζωής, την πενία και τις βάναυσες συνθήκες διαβιώσεως. Η Lacombe ήταν γνωστή για την πύρινη γλώσσα της και την μαχητικότητά της. Στις 26 Μαϊου του 1793, έδειρε σχεδόν μέχρι θανάτου μία γυναίκα που ανήκε στους Γιρονδίνους, την Théroigne de Méricourt, χτυπώντας την αλύπητα με ένα μαστίγιο στα έδρανα της Συνελεύσεως. Παρολίγον θα την σκότωνε, εάν δεν ήταν ο Μαρά να την συγκρατήσει. Εξ αριστερών των Ορεινών, οι 'Λυσσασμένοι' υπέστησαν διώξεις από τον Ροβεσπιέρο και επανεμφανίστηκαν στο προσκήνιο ως 'Les hébertistes'. Οι ιδέες τους ήταν επηρεασμένες από τον ουτοπικό σοσιαλιστή Γράκχο Μπαμπέφ. Οι 'Λυσσασμένοι' εμφανίστηκαν ξανά τον Μάη του 1968, ενώ είχαν επηρεαστεί από τους 'Καταστασιακούς' ή 'Σιτουασιονιστές'.
Οι 'Λυσσασμένοι' αποτελούν ένα από τα σύγχρονα επαναστατικά κινήματα από τα οποία μπορούν να αντλήσουν πολύτιμες εμπειρίες οι ριζοσπάστες εθνικιστές που έχουν πετάξει τις παρωπίδες. Όσοι δεν θέλουν να επαναστατήσουν και κοροϊδεύουν πρώτα τον εαυτό τους και ύστερα και τους κλακαδόρους τους. Επειδή δεν έχουν το θάρρος της γνώμης να πουν τα πράγματα ως έχουν, τους βγάζουμε από την δύσκολη θέση της ευθύνης. Τα πράγματα έχουν ως εξής και μετά από αυτό υπάρχει η 'τελεία'. Το 'πιστεύω' των αντεπαναστατών ακροδεξιών κατσικολάγνων που μεταμφιέζονται ανάλογα με το προς τα πού φυσσάει ο άνεμος, θα μπορούσε να είναι το παρακάτω. Το λένε πρωί, μεσημέρι και βράδυ, μαζί με τα χαπάκια που κουμπώνουν.


'Είμαστε εθνικιστές κατ' όνομα. Δεν έχουμε επαναστατικές επιδιώξεις. Δεν επιθυμούμε την ανατροπή κράτους και καπιταλισμού. Αυτά είναι των κομμουνιστών και των αναρχικών. Δεν θα είχαμε ιδιαίτερο πρόβλημα με έναν μετασχηματισμό που να συμφέρει την τσέπη μας. Ο εθνικισμός αποτελεί πάνω από όλα φιλοσοφικό ρεύμα και εμείς είμαστε μαχητές ιδεών. Είμαστε υπέρμαχοι της νομιμότητος. Έχουμε αλλεργία στη χρήση επαναστατικών μέσων. Μην το κουράζουμε. Δεν είναι καιρός για επαναστάσεις. Μην χάνουμε χρόνο, ας πάμε σε καμιά εκδήλωση να πνίξουμε τον πόνο μας'.
Όσοι ασπάζονται το 'πιστεύω' είναι καληνυχτάκηδες. Με λίγα λόγια δεν πρόκειται να επαναστατήσουν ποτέ τους και προκαλούν ζημία σε όσους θέλουν να επαναστατήσουν και πρέπει να αντιμετωπίζονται αναλόγως. Όπως έκαναν οι 'Λυσσασμένοι', πρέπει να τους πάρουμε τα κεφάλια και να τα περιφέρουμε όπως στη Βαστίλη. Ναι, θα πρέπει να χέσουμε στους τάφους τους και όχι απλώς να φτύσουμε όπως μας προτρέπει ο Μπόρις Βιάν. Τα κεφάλια των ακροδεξιών καραγκιόζηδων πρέπει να γίνουν τρόπαια στον αγώνα εναντίον της ανατροπής της τυραννίας. Εδώ και χρόνια είναι οι χέστες της ακροδεξιάς που σταματούν την εθνική αναγέννηση, συντηρώντας μία επίπλαστη τάξη πραγμάτων. Το μότο τους: 'Θα δούμε την πατρίδα να γίνεται κομμάτια'.



Το σύστημα παραμένει αλώβητο εξαιτίας του πατριωτισμού της φακής. Ας τους ενημερώσει κάποιος, όλους τους 'πατριώτες', ότι και ο 'καλός' τους ο Ντούτσε το είχε πει. Όταν η πατρίδα κυβερνιέται από προδότες, οι εθνικιστές δεν έχουν πατρίδα. Όχι μόνον πατρίδα δεν έχουν, αλλά και αξιοπρέπεια και τσίπα. Ή με την επανάσταση που παίρνει κεφάλια ή με τα θύματα της καθάρσεως. Σε κάθε περίπτωση, καλά γλειφοκώλια εκεί στην παράγκα της ακροδεξιάς! Εμείς παραμένουμε Λυσσασμένοι και Εκτός Ελέγχου.

Κυριακή, 6 Αυγούστου 2017

Η ΑΠΑΤΗΛΗ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑ






'...Λόγω δε της σχετικής παράδοσης που προϋπήρχε στην Ιταλία, οι περισσότεροι Arditi (αλλά όχι μόνο) συσπειρώθηκαν σε ένα είδος λεσχών, ενώσεων βετεράνων για να διατηρήσουν επαφή με τους ομοίούς τους.

Πάρα πολλοί Arditi, συμμετείχαν στη συνέχεια ως λεγεωνάριοι στην απόπειρα του παρακμιακού ποιητή, επαναστάτη και φιλοφασίστα Gabriele d'Annunzio (*) για την ένωση με την Ιταλία της περιοχής του Φιούμε στη σημερινή Rjeka της Σλοβενίας, που τότε ήταν διαμοιρασμένη μεταξύ Αυστροουγγαρίας και Γιουγκοσλαβίας, παρότι οι ιταλόφωνοι αποτελούσαν ισχυρή πλειοψηφία. Η απόπειρα οδήγησε στην εγκαθίδρυση ενός ανεξάρτητου ιταλόφωνου κράτους στο Φιούμε. Η προσπάθεια αυτή δημιούργησε σε πρώτη φάση μια οντότητα βασισμένη σ' ένα σύνταγμα (**) με ελευθεριακές αρχές (μια έλευθεριακή δημοκρατία' χαρακτηρίζεται από τους σύγχρονους ιταλούς ιστορικούς), πριν πνιγεί στο αίμα από τον ιταλικό στρατό. Η πικρία που άφησε η ιστορία αυτή, ενίσχυσε τη δυσαρέσκεια των βετεράνων οδηγώντας τους σε περαιτέρω ριζοσπαστικοποίησή τους, είτε προς τα δεξιά, είτε προς τα αριστερά.



Το πρώτο προϊόν αυτών των εξελίξεων, οι οποίες συνέπεσαν με τις μεγάλες εργατικές και αγροτικές εξεγέρσεις και απεργίες, οι οποίες επίσης έπαιξαν καθοριστικό ρόλο σε αυτό, ήταν η μετατροπή του πρώιμου φασισμού (που είχε πολλές ομοιότητες με τον γερμανικό Στρασσερισμό) στον κλασικό φασισμό με το φαινόμενο των squadristi και των spedizioni punitive ('εκστρατειών αντιποίνων'): Η εργαλειακή χρήση των φασιστικών ομάδων (στις οποίες είχαν συρρεύσει πολλοί Arditi και των οποίων η μυθολογία-ο 'αρντιτισμός'-είχε αναδειχθεί σε σύμβολο από το φασισμό προκειμένου να ενσωματώσει τους Arditi στο μηχανισμό του) ως όργανο καταστολής των απεργιών και των στάσεων, καθώς οι καπιταλιστές και κυρίως οι τσιφλικάδες που είχαν εντωμεταξύ κυριαρχήσει στο φασιστικό κόμμα, ακύρωσαν ουσιαστικά τις αρχικές διακηρύξεις του φασιστικού κόμματος περί υποτιθέμενης προστασίας της παραγωγής προς όφελος των εργαζομένων και των παραγωγικών τάξεων. Μια πρώτη καταγγελία αυτού του γεγονότος ήταν η διακήρυξη του φουτουριστή Mario Carli, ιδρυτικού στελέχους του φασιστικού κόμματος και πρώην ardito, στο άρθρο του 'Arditi, non gendarmi!' ('Arditi, όχι μπάτσοι!')'.


(*) Εδώ βέβαια, γίνεται αναφορά στον 'πρώιμο φασισμό' που χαρακτηρίζεται με τον όρο sansepolicrismo. Ο d'Annunzio μετά την βαθμιαία μεταστροφή του φασισμού σε όργανο των τσιφλικάδων και των εργοδοτών, και αφού είχε προηγηθεί η ίδρυση του φασιστικού κόμματος και η εκλογική του συνεργασία με το κόμμα του Giolitti, ο οποίος είχε πνίξει το Φιούμε στο αίμα, στέλνοντας κανονιοφόρους να το βομβαρδίσουν, κατήγγειλε το φασισμό ως 'δουλεμπόριο των τσιφλικάδων' και αποστασιοποιήθηκε από αυτόν, όπως και άλλες ιδρυτικές προσωπικότητες του φασιστικού κόμματος.


(**) Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι το σύνταγμα αυτό, το οποίο είχε συνταχθεί από τον Alceste de Ambris, κορυφαίο εκπρόσωπο του επαναστατικού συνδικαλισμού της Ιταλίας, προέβλεπε πράγματα πρωτοφανή για την εποχή, όπως λ.χ. το δικαίωμα του σεξουαλικού αυτοκαθορισμού, την κυριαρχία των εργαζομένων, ενώ καθόριζε το πολίτευμα ως 'άμεση δημοκρατία'. Είναι επίσης άξιο λόγου ότι ενώ δεν μπορούμε να μιλάμε για ένα ξεκάθαρα 'σοσιαλιστικό πείραμα', το μόνο κράτος που αναγνώρισε τη βραχύβια αυτή οντότητα ήταν η νεοσύστατη τότε Σοβιετική Ένωση.
Πηγή: Andrea Staid, 'Arditi del Popolo', Ο πρώτος ένοπλος αγώνας ενάντια στο φασισμό, 1921-1922, 2η έκδοση, Ευτοπία, 2014, σελίδες 9-11.


ΥΓ1: Ο φασισμός ξεπήδησε ύπουλα μέσα από τα ερείπια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, υποτίθεται για να απελευθερώσει τις παραγωγικές τάξεις. Δεν άργησε να αποδειχθεί άλλη μία μαζική εξαπάτηση του ιταλικού λαού και των εργαζομένων που βίωσαν τον φασισμό ως την έξαρση της αστυνομοκρατίας και της κρατικής ασυδοσίας. Τα στοιχεία που παραθέτει ο Staid είναι απλό δείγμα της ιστορικής αλήθειας που οι μύωπες δεν θέλουν να δουν. Ο Πουλαντζάς μπορεί να αυτοκτόνησε. Ο Ντούτσε όμως κρεμάστηκε. Να τα λέμε και αυτά...γιατί αυτά είναι καλό να μην γίνονται...


ΥΓ2: Γελοιοδέστερο όλων, να βλέπεις διάφορους κρατικοδαίτους κοπρίτες να δηλώνουν εμμέσως πλην σαφώς 'φασίστες' και να εξαπολύουν μύδρους εναντίον του κράτους...από το οποίο βιοπορίζονται με το παραπάνω...Σκουπίδια, τί άλλο θα μπορούσατε να είστε, παρεκτός από χρήσιμοι 'φασίστες'!

ΥΓ3: Ύστερα λένε ότι οι δύο όψεις του νόμισματος, φασισμός/αντιφασισμός, είναι ένας μύθος. Οι δύο όψεις της αστυνομοκρατίας, η λιτανεία προς το αστυνομικό κράτος. Απαραίτητα και τα δύο για να υψωθεί πάνω από την κοινωνία το εκάστοτε κράτος ως εγγυητής της κοινωνικής σταθερότητος.


ΥΓ4: Η γνώση που έχουμε στο σήμερα για την εξαπάτηση πολλών αγνών αγωνιστών του ΔΣΕ, του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ από το κομμουνιστικό έκτρωμα Ελλάδος που επωφελούνταν του αγώνα τους, διόλου διαφέρει από την εξαπάτηση που υπέστησαν οι Ιταλοί 'αντιφασίστες' από το αντίστοιχο έκτρωμα Ιταλίας. Τα μέλη των 'Arditi del Popolo' προδόθηκαν από το ίδιο το ΚΚΙ που τους χαρακτήριζε (στις σχετικές οδηγίες προς τα μέλη του) 'τυχοδιωκτικά στοιχεία' που πρέπει να απομονωθούν. Ο μπολσεβικισμός δεν είναι αριστερός ή δεξιός, αλλά αποτελεί μία εξουσιαστική γάγκραινα που σαπίζει σε βάθος χρόνου τα κινήματα που δεν δείχνουν πρόθυμα να αφομοιωθούν. Από την αριστερά έως την δεξιά, οφείλουμε να αντισταθούμε στις προσπάθειες συγκεντρωτισμού, συρρικνώσεως και αφομοιώσεως των τσομπάνηδων που πασχίζουν να μαντρώσουν τα πρόβατα. Ο μοναδικός τρόπος για να αποφευχθεί αυτός ο κίνδυνος είναι η σταθερή και ανυποχώρητη στάση μας ως λύκοι. Οι εξουσιαστικές ύαινες δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τις αγέλες των λύκων. Τουναντίον, μπορούν να κουμαντάρουν όπως επιθυμούν τα κοπάδια των προβάτων. Διαλέξτε την πλευρά σας, αυτό είναι το μοναδικό επίκαιρο δίλημμα και κανένα άλλο.

Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΕ ΟΠΟΙΟΝ ΠΡΟΔΩΣΕΙ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ / ΕΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΦΑΣΙΣΤΑ ΡΟΥΦΙΑΝΟΥ










Ο Konstantin Vladimirovich Rodzaevsky (1907-1946) υπήρξε αρχηγός του Ρωσικού Φασιστικού Κόμματος (
RFC), το οποίο διοικούσε όντας εξόριστος στην Μαντζουρία, ενώ επίσης υπήρξε εκδότης του ιδεολογικού οργάνου με την ονομασία 'Nash Put' που ο ίδιος ίδρυσε στις 3 Οκτωβρίου 1933 και εκδίδονταν με έδρα του την πόλη Χαρμπίν από το 1933 έως το 1941 και την Σαγκάη από το 1941 έως το 1943. Στα ρωσικά 'Nash Put' σημαίνει 'Ο δρόμος μας'. Με την μορφή εφημερίδας, ολοκλήρωσε τον κύκλο της τον Ιούλιο του 1943 (βλέπε 'The Russian Fascists: Tragedy and Farce in Exile, 1925-1945', John J. Stephan). Η εν λόγω εφημερίδα προωθούσε τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό, τον Εθνικισμό και τον Φασισμό. Τυπωνόταν-διανέμονταν σε 4.000 αντίτυπα. Από το 1933 έως το 1943, συντάσσονταν από τον Konstantin Rodzaevsky. Σε λειτουργία βρισκόταν ο εκδοτικός οίκος 'Izdatel'stvo gazety Nash Put'. Το 1936 εξέδωσε τις αναμνήσεις του αξιωματικού του ρωσικού στρατού Vladimir Kislitsin (1883-1944) με τίτλο 'Στις φλόγες του εμφυλίου πολέμου'.


Ο Rodzaevsky γεννήθηκε στην περιοχή Μπλαγκοβέσενσκ από μία οικογένεια της μεσαίας τάξης της Σιβηρίας. Εγκατέλειψε την Σοβιετική Ένωση για να πάει στην Μαντζουρία το 1925. Στην Χαρμπίν πέρασε στην Νομική και αμέσως εντάχθηκε στην Ρωσική Φασιστική Οργάνωση. Στις 26 Μαϊου 1931, έγινε Γενικός Γραμματέας στο νεοϊδρυθέν Ρωσικό Φασιστικό Κόμμα. Το 1934, το κόμμα συνενώθηκε με την Ρωσική Φασιστική Οργάνωση του Anastasy Vonsyatsky (1898-1966). Ο Rodzaevsky έγινε αρχηγός στο νέο σχήμα. Προσάρμοσε τον εαυτό του στο πρότυπο του Μουσολίνι και καθιέρωσε την σβάστικα σε ένα από τα σύμβολα του κινήματος που γεννιόταν. Μία από τις πρώτες κινήσεις του ήταν να δημιουργήσει έναν μικρό στρατό από προσεκτικά επιλεγμένους σωματοφύλακες, οι οποίοι θα τον συνόδευαν οπουδήποτε, και να χρησιμοποιήσει προς όφελός του τον συμβολισμό της τσαρικής Ρωσίας μαζί με άλλα ρωσικά μυστικιστικά εθνικιστικά σύμβολα. Στο πρότυπο των Ιταλών μελανοχιτώνων, οι Ρώσοι φασίστες φορούσαν μαύρες στολές με την εξάρτηση χιαστί, ήταν οπλισμένοι με τα οποία τους είχε προμηθεύσει ο αυτοκρατορικός στρατός της Ιαπωνίας. Είχαν δημιουργήσει μία διεθνής οργάνωση 'Λευκών' (*αναφέρεται στον Λευκό Στρατό της Ρωσίας) απόδημων με βάση τα κεντρικά γραφεία τους στην Χαρμπίν, της λεγόμενης 'Ρωσική Μόσχα της Άπω Ανατολής' και σχέσεις με 26 έθνη σε ολόκληρο τον κόσμο. Η πλέον σημαντική επαφή ήταν αυτή της Νέας Υόρκης. Ο Rodzaevsky υποστηριζόταν από 12.000 περίπου άτομα στην Μαντσουκούο. Στη διάρκεια της επετείου για την συμπλήρωση 2.600 ετών από την ίδρυση της Αυτοκρατορίας της Ιαπωνίας, ο ίδιος μαζί με μία μονάδα επίλεκτων, απότισε τιμές στον Αυτοκράτορα Χιροχίτο (1901-1989) κατά τον επίσημο εορτασμό στην περιοχή.


Οι φασίστες τοποθέτησαν μία εντυπωσιακή σβάστικα που φωτιζόταν από το ευγενές αέριον 'νέον' στην ταράτσα του παραρτήματος στο Μαντζούλι, σε απόσταση 3 τουλάχιστον χιλιομέτρων από τα σοβιετικά σύνορα. Παρέμεινε εκεί καθ' όλη την διάρκεια της ημέρας και της νύχτας προκειμένου να αποτελέσει μία επίδειξη ισχύος απέναντι στην σοβιετική κυβέρνηση. Ο Rodzaevsky πρόσμενε την ημέρα κατά την οποία θα ξημέρωνε και θα οδηγούσε τις αντι-σοβιετικές δυνάμεις μαζί με τον Στρατηγό Kislitsin του Λευκού Στρατού προς μία μάχη που σκοπός της θα ήταν η 'απελευθέρωση του ρωσικού λαού από τον σοβιετικό ζυγό'. Οι κύριες στρατιωτικές ενέργειές τους περιλάμβαναν εκπαίδευση του αποσπάσματος 'Asano' που αποτελούνταν από Ρώσους εθελοντές ειδικών δυνάμεων στον στρατό του 'Kwantung', οι οποίοι θα μετείχαν σε ειδικές επιχειρήσεις, όπως την πραγματοποίηση σαμποτάζ και δολιοφθορές εναντίον των σοβιετικών δυνάμων, στην περίπτωση που θα υπήρχε ιαπωνική εισβολή στην Σιβηρία και σε ρωσικές επαρχίες της Άπω Ανατολής. Η Ιαπωνία ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για την δημιουργία ενός 'Λευκού Ρωσικού' κράτους στην εξωτερική Μαντζουρία. Στην διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ο Rodzaevsky αποπειράθηκε να ανοίξει ευρύ μέτωπο εναντίον του μπολσεβικισμού, ωστόσο οι αρχές της Ιαπωνίας περιόρισαν τις δραστηριότητες του Ρωσικού Φασιστικού Κόμματος μονάχα στο επίπεδο του σαμποτάζ στην Σοβιετική Ένωση. Ο ίδιος ήταν φανατικός αντισημίτης και δημοσίευσε ορισμένα άρθρα στις εφημερίδες του κόμματος 'Ο δρόμος μας' και 'Το Έθνος'. Υπήρξε επίσης ο συγγραφέας της μπροσούρα 'Το Τέλος του Ιούδα' και του βιβλίου με τίτλο 'Η Ιουδαιοποίηση του Σύγχρονου Κόσμου ή Το Εβραϊκό Ζήτημα στον 20ο αιώνα'. Προς τα τέλη του πολέμου, ενδεχομένως σε μία απεγνωσμένη προσπάθεια να αποφύγει την εκτέλεση στην περίπτωση που αιχμαλωτίζονταν από τον Κόκκινο Στρατό , ο Rodzaevsky άρχισε να δηλώνει ότι το καθεστώς του Ιωσήφ Στάλιν μετατρεπόταν σε εθνικιστικό. Έθεσε εαυτόν στη διάθεση των σοβιετικών αρχών στην Χαρμπίν το 1945, μαζί με μία επιστολή στην οποία διακρίνονταν εκπληκτικές ομοιότητες με τα δόγματα του 'εθνικομπολσεβικισμού'. Αυτό το παράδειγμα προσφέρει πολύ σημαντικό δίδαγμα. Ο φασίστας, αν δεν είναι ήδη ένας ρουφιάνος, είναι βέβαιον ότι σύντομα γίνεται ρουφιάνος προκειμένου να μην χάσει την καρέκλα και προκειμένου να το επιτύχει μπορεί να φτάσεις σε ακρότητες και να βαφτίζει κατά πώς τον συμφέρει τον 'εθνικισμό' του. Η απέχθειά μας για τον φασισμό οφείλεται στην ίδια την ιστορία μέσα από τα αναρίθμητα παραδείγματα που μας προσφέρει.


Ιδού η επιστολή του Rodzaevsky, ώστε να θαυμάσετε την 'αφοσίωσή' του:
'Προέβην σε μία έκκληση προς έναν άγνωστον μέχρι σήμερα σε εμένα ηγέτη...ο οποίος θα ήταν ικανός να ανατρέψει την εβραϊκή κυβέρνηση και να δημιουργήσει την νέα Ρωσία. Δεν στάθηκα τυχερός μέχρι σήμερα, να αποτελέσω μέρος, όπως και οι εκατομμύρια βιοπαλαιστές, της γενικής διάννοιάς του. Ο σύντροφος Ιωσήφ Στάλιν, ο ηγέτης του λαού μας, είναι αυτός ο άγνωστος σε εμένα ηγέτης'.

Ο Rodzaevsky επέστρεψε στη Ρωσία, διατηρώντας την αυταπάτη ότι θα απολάμβανε την ελευθερία του και θα απασχολούνταν στις σοβιετικές εφημερίδες. Αντ' αυτού, ο ρουφιάνος φασίστας που έσπευσε να προσκυνήσει το νέο είδωλο του μπολσεβικισμού, τον 'εθνικομπολσεβίκο' Ιωσήφ Στάλιν, συνελήφθη (μαζί με το μέλος του κόμματος Lev Okhotin), δικάστηκε και εκτελέστηκε σε ένα κελί της γνωστής φυλακής της Μόσχας Lubyanka. Να σημειωθεί πώς το εν λόγω κτήριο έχει αποτελέσει και τον χώρο που στεγάζονταν τα κεντρικά της KGB και μυστικές υπηρεσίες της αστυνομίας ήδη από τα χρόνια της Οκτωβριανής Επανάστασης. Το 2001 εξεδόθη στη Ρωσία το βιβλίο του 'Η Τελευταία Επιθυμία ενός Ρώσου Φασίστα'.


Το Ρωσικό Φασιστικό Κόμμα, ορισμένες φορές, αποκαλούνταν και Πανρωσικό Φασιστικό Κόμμα, μία ονομασία που παραπέμπει στον 'Πανσλαβισμό' του Μιχαήλ Μπακούνιν. Ο Φασισμός ως ιδεολογικό ρεύμα ήταν γνωστός στους Ρώσους της Μαντζουρίας ήδη από την Οκτωβριανή Επανάσταση και είχε προωθηθεί από την 'Ρωσική Φασιστική Οργάνωση'. Δημιουργήθηκαν μυστικοί δεσμοί μεταξύ των οπαδών του φασιστικού ρεύματος, οι οποίοι οδήγησαν στην ίδρυση του 'Ρωσικό Φασιστικό Κόμμα' υπό τις διαταγές του Αρχιστρατήγου Vladimir Dmitrievich Kozmin. O Rodzaevsky, όπως αναφέρθηκε έγινε Γενικός Γραμματέας της κεντρικής επιτροπής του κόμματος στις 26 Μαϊου του 1931. Με το τρίπτυχο 'Θεός, Έθνος, Αγώνας' και με την έκδοση της εφημερίδας 'Natsiya', το κόμμα προωθούσε τον ρωσικό φασισμό στο πρότυπο του ιταλικού. Στο Ρωσικό Φασιστικό Κόμμα τα τσούγκρισαν με τους ομοϊδεάτες τους στην Αμερική και το 1935 ο Vonsyatsky εκδιώχθηκε για να δημιουργήσει το λεγόμενο

'Ρωσικό Εθνικό Επαναστατικό Κόμμα', το οποίο είχε αντικομμουνιστικό προσανατολισμό και πρόθεσή του ήταν να 'θέσει τις βάσεις στη Ρωσία για μία δημοκρατική κυβέρνηση'. Το 'Ρωσικό Φασιστικό Κόμμα' αριθμούσε 20.000 ακτιβιστές μέχρι τον Μαϊο του 1935. Θυγατρικές οργανώσεις του ήταν οι εξής: 'Ρωσικό Φασιστικό Κίνημα Γυναικών', 'Φασιστική Ένωση Νεολαίας', 'Ένωση Νέων Φασιστών'. Το βιβλίο του Rodzaevsky με τίτλο 'Το Εθνικό Κράτος' ουσιαστικά ήταν το πρόγραμμα του κόμματος για το σχέδιο φασιστικοποίησης της Ρωσίας σε βάθος χρόνου που ορίζονταν η 1η Μαϊου 1938. Επίσης καλούσε σε απαλλαγή από τους Εβραίους, κάτι το οποίο οδήγησε σε διάσπαση με τους υποστηρικτές του συντηρητικού δεξιού Vonsyatsky. Στο κόμμα τάσσονταν υπέρ της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, ενώ υποστήριζαν πώς οι σχέσεις Κράτους και Εκκλησίας θα ήταν προνομιακές στο νέο φασιστικό κράτος. Επιπλέον, υπόσχονταν ότι θα σεβαστούν την παράδοση που θέλει να υπάρχει μία εθνολογική πανσπεσμία στη Ρωσία, προωθώντας ένα κορπορατιστικό σύστημα αντίστοιχο με το ιταλικό. Μέχρι τον Δεκέμβρη του 1941 υπήρξε μία τυπική επανασύνδεση μεταξύ Rodzaevsky και Vonsyatsky, ωστόσο ναυάγησε με την έναρξη του αμερικανοϊαπωνικού πολέμου. Όταν κηρύχθηκε ο πόλεμος, οι δράσεις του κόμματος έξω από την Μαντζουρία περιορίστηκαν εξαιτίας του συμφώνου ουδετερότητας μεταξύ Σοβιετικών-Ιαπώνων του 1941. Σύντομα ήλθε και το τέλος του κόμματος, το 1945, οπόταν ο Κόκκινος Στρατός εισέβαλλε στην Μαντσουκούο.

Προτεινόμενος σύνδεσμος: