Ποίος στο σύντροφον απλώνει χέρι, ωσάν να βοηθηθεί· ποίος τη σάρκα του δαγκώνει όσο που να νεκρωθεί.

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Ο ΧΙΤΛΕΡ ΖΕΙ: ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ, ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΓΑΛΑΤΣΙ!




Υπάρχουν φορές που το γέλιο αποδεικνύεται κάτι παραπάνω από εποικοδομητικό στον πολιτικό αγώνα. Ο πολιτικός αγώνας απαιτεί την ανάλογη σοβαρότητα και υπευθυνότητα. Όταν χαθούν τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά, τότε αυτός ο αγώνας έχει χαθεί από πριν. Αυτό είναι εξάλλου η ιστορία. Σύνολο εμπειριών που μεταφέρονται από γενιά σε γενιά και πλάθεται ο μύθος που χρεώνεται στη φυλή και το έθνος. Όταν κανείς βλέπει το πλατύ χαμόγελο και την ερωτική διάθεση στο πρόσωπο αγωνιστών άλλων εποχών, τότε διερωτάται γιατί τέτοια κατήφεια σε αντιστοιχία με το σήμερα. Άραγε, τι φταίει, ο αγώνας, οι αγωνιστές; Δεν υπάρχει ο αγώνας, οι αγωνιστές; Φυσικά, ο αγώνας πάντοτε υπάρχει και η επανάσταση ως μία διαρκής διαδικασία και συνάμα υπόθεση όλων.



Οι αγωνιστές διαμορφώνουν τον αγώνα και αυτός αναλόγως από αυτούς. Ο αγώνας είναι ένα διαρκές στοίχημα. Οι αγωνιστές είναι που καλούνται κάθε φορά να παίξουν αυτό το στοίχημα. Ο αγώνας δεν έχει ανάγκη τους αγωνιστές για να καταξιωθεί. Οι αγωνιστές καταξιώνονται μέσω του αγώνος. Ανασκαλεύοντας διάφορες αντιφασιστικές χλαπάτσες, ανασύροντας βρυκόλακες στο δικό μας αρχείο, εντοπίσαμε μία αντιφασιστική παράκρουση που αποδεικνύει πως ο εγχώριος αντιφασισμός αποτελεί το άλλοθι των ηλιθίων που μας περιβάλλουν. Το απόλυτο άλλοθι για την ακρίβεια. Όποιος θέλει να κρύψει ότι είναι πανηλίθιος, μετατρέπεται σε κοινωνικό αγωνιστή του αντιφασισμού για να εξιλεωθεί. Μετά όλα καλά, αλλά παραμένει ηλίθιος. Οι αντιφασίστες αναλώνονται σε καταστάσεις μιμητισμού, όπως συμβαίνει με τα υπόλοιπα κοινωνικά ζώα. Στην περίπτωσή τους, αυτό που συμβαίνει είναι μοναδικό. Σαν άλλα ραββινόπαιδα που βγαίνουν έξω από την Συναγωγή του Σατανά, επιμένουν να παράξουν από το μηδέν, αυταξία της τάξεως του μηδέν. Εξαντλούνται να αναποδογυρίσουν το μηδέν και αυτή την προσπάθεια την ονομάζουν αγώνα ή αντιφασιστική δράση.




Τελικώς, οι αντιφασίστες προχώρησαν σε μία ιστορική ανακάλυψη που θα ζήλευαν πολλοί ιστορικοί και συνωμοσιολόγοι. Ο Adolf Hitler δεν κατέφυγε στην Αργεντινή ή όπου αλλού υπαινίσσονται άλλοι, όπου απεβίωσε στα βαθιά γεράματα. Όχι, μην γελιέστε. Όλα αυτά είναι προπέτασμα καπνού για να συντηρείται ο μύθος του ναζισμού. Σας αποκαλύπτουμε με την βοήθεια των ψυχιάτρων που εξέτασαν προσεκτικά το υλικό ότι τελικά ο Adolf Hitler διαμένει από το 1945 και έπειτα σε ένα φτωχικό στην περιοχή του Γαλατσίου από όπου έχει σκοπό να ανακαταλάβει τον κόσμο. Λέγεται ότι στο κτήμα Βεϊκου έχει δημιουργήσει ένα κάστρο και από εκεί βλέπει καθρέφτη την Αττική και συντονίζει τους Εθνικοσοσιαλιστές.


Πέρα από ηλίθιοι είσαστε και αντιχασίστες και φουντικοί!

Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

Ριζοσπάστες απο την Ναύπακτο / RADICALS FROM NAFPAKTOS / INFERNO NS








Τα αντίφια στην πόλη μας έβγαλαν γλώσσα και δεν ξέχασαν να καθαρίσουν το πιάτο από τα φασόλια. Επειδή γνωρίζουν πού είναι τραβηγμένη η φωτογραφία με το πανό μας, τους καλούμε να μαζευτούν και να κάνουν το ίδιο. Προσοχή όμως μην πέσει κανείς κάτω από τη γέφυρα. Γλιστράει και είναι ένα σεβαστό ύψος...Μην κλωνοποιηθεί το είδος 'Μάγδα' και στην πόλη μας...Όσο για εσένα σπυριάρικο παπάρι που γράφεις τις μαλακίες στο fb, θα έρθει η ώρα που θα σε βγάλουμε ξεβράκωτο σε video. Το νου σου, σε έχουμε και θα πεις δημόσια 'δεν ασχολούμαι'.

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

Δράση ενάντια στην Ισλαμοποίηση και τα hot spot στο κέντρο του Πειραιά!




Εν όψη της πρόσφατης προσπάθειας από την Μ.Κ.Ο. Praksis για την δημιουργία hot spot σε γειτονιά του Πειραιά και της τρομοκρατίας που επιχείρησαν να σπείρουν οι παρακρατικοί αντιφά ενάντια σε απλούς κατοίκους, Συναγωνιστές από την Απέλλα, προχώρησαν σήμερα το πρωί σε δράση ενάντια στο σχέδιο Ισλαμοποίησης της Πατρίδας μας.

Μπορεί να κερδίσαμε μια μάχη στον Πειραιά με την διακοπή του έργου της Μ.Κ.Ο., δεκάδες όμως άλλα hot spot υπάρχουν ήδη σε ολόκληρη την επικράτεια και ο σχεδιασμός της κυβέρνησης προβλέπει την δημιουργία πολλών περισσότερων τόσο στον Πειραιά όσο και αλλού.

Η αντεθνική και προδοτική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, όπως και οι απανταχού εντολοδόχοι δήμαρχοι της, σκοπεύουν να Ισλαμοποιήσουν την Ελλάδα – με την βοήθεια των διαφόρων Μ.Κ.Ο. – για να αρπάξουν τα κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του μπαμπά Σόρρος υπό την πρόφαση της «φιλοξενίας» και της «αλληλεγγύης» στους πρόσφυγες. Το μακρύ χέρι αυτού του διεφθαρμένου συστήματος, οι δήθεν «αντιεξουσιαστές» αντιφά, μέσω της τρομοκράτησης των Ελλήνων κατοίκων που αντιδρούν, θα βοηθήσουν τα μέγιστα στην υλοποίηση αυτού του σχεδίου φυλετικής, κοινωνικής και πολιτισμικής αλλοίωσης.

Η πολυεπίπεδη δράση μας φιλοδοξεί να βάλει τέλος στα σχέδια και των δυο. Όσο υπάρχει έστω κι ένας Έλληνας Εθνικιστής/Εθνικοσοσιαλιστής σε κάθε γειτονιά, θα δώσει τη μάχη για να παραμείνει η Ελλάδα ελληνική. Μακριά από διεφθαρμένα κυνοβουλευτικά κόμμα και σκοπιμότητες, οι Πυρήνες Εθνικής Αντίστασης σε όλη την Ελλάδα, θα βάλουν τέλος στα σχέδια τους.


ΟΧΙ στην Ισλαμοποίηση της Πατρίδας μας – ΟΧΙ στα
hot
spot – ΟΧΙ στην Ε.Ε.

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

ΟΤΑΝ ΟΙ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ ΜΕΤΑΤΡΕΠΟΥΝ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ






Ο Εθνικοσοσιαλισμός αποτελεί το μοναδικό κοσμοθεωρητικό οικοδόμημα που κάνει πράξη το όραμα της Άριας κοινωνίας, εις την οποίαν τόσο ο άνδρας όσο η γυναίκα απολαμβάνουν της φυσικής θέσεώς τους σε αυτήν. Οι γυναίκες στις οποίες εδράζεται η μητρότητα, το κλειδί της πολεμικής αρετής των ανδρών, κατέχουν την θέση που τους αρμόζει, ως γεννήτορες πολεμιστών. Ο ρόλος τους στον πόλεμο που διεξάγουμε είναι ιδιαίτερα σημαντικός και αξεχώριστος από των ανδρών. Οι Εθνικοσοσιαλιστές άνδρες εκλαμβάνουν ισότιμες τις Εθνικοσοσιαλίστριες γυναίκες σε μία ισορροπία που προάγει το έθνος, την φυλή και τον πολιτισμό. Ο Εθνικοσοσιαλισμός είναι ο ίδιος ένας ζωντανός οργανισμός για τους ανθρώπους σε ένα καθεστώς ανώτερου βιολογικού πολιτισμού. Φυσικά, ο Εθνικοσοσιαλισμός δεν αποτελεί κοινωνικό ισοδύναμο του μαρξιστικού οικοδομήματος από την αντίστροφη. Δεν αποπειράται να ερμηνεύσει τους φυσικούς νόμους μέσα από υλιστικές ψευδοεπιστημονικές θεωρήσεις, αλλά τους εφαρμόζει στην πράξη. Ο Εθνικοσοσιαλισμός αντιμετωπίζει την οικονομία ως ένα μέσο κοινωνικής ευημερίας στο υλικό επίπεδο. Δεν την ευλογεί όπως ο Μαρξισμός. Ο έρωτας, το συστατικό στοιχείο της ανθρώπινης φύσεως αποτελεί το κλειδί της πολεμικής αρετής από αρχαιοτάτων ετών. Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα που θα μπορούσαμε να επικαλεστούμε επ' αυτού είναι ότι ένας ολόκληρος Τρωικός πόλεμος έγινε για τα μάτια της ωραίας Ελένης, με δεδομένο την Κρίση του Πάρη που έχει άμεση σύνδεση με το όλο. Στο σύγχρονο εθνικοσοσιαλιστικό κίνημα, οι γυναίκες αγωνίστριες προσφέρουν σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από αυτόν που ενδεχομένως μπορούν να φανταστούν οι άνδρες αγωνιστές.



Θέλουμε τις λευκές γυναίκες στο πλευρό μας, στον δρόμο, στην πολιτική δράση, την πολιτική μάχη, οπουδήποτε διεξάγεται αγώνας. Τις θέλουμε συντρόφους μας, συζύγους μας, μελλοντικές μητέρες των λευκών παιδιών μας. Τα πάντα είναι ένας ατέρμονος αγώνας. Η καθημερινότητα, τα οράματα, οι ελπίδες. Σε όλα αυτά θέλουμε τις γυναίκες αρωγούς των προσπαθειών μας. Τις θέλουμε μαχητικές και αυτό διότι πολύ απλά μπορούν. Όχι μονάχα μπορούν, αλλά είναι πιστές και ισχυρές εν συγκρίσει προς τις αριστερίστριες. Αρκεί να παραθέσουμε την περίπτωση των γυναικών της '17ης Νοέμβρη' για να κατανοήσει ο καθένας περί τίνος πρόκειται. Η παρτούζα είχε πάει σύννεφο στην οργάνωση και στο τέλος ο χαφιεδισμός έδωσε και πήρε. Στο τέλος οι άνδρες της οργάνωσης την πλήρωσαν με 'μπουζού' και οι αριστερίστριες 'ούτε γάτα-ούτε ζημιά'. Σε άρθρο μας με τίτλο 'Το Γερμανικό Εθνικοσοσιαλιστικό Αντάρτικο Πόλεων', βρίσκεται στον κάτωθι σύνδεσμο, αναφερθήκαμε μεταξύ άλλων σχετικών στον παλαίμαχο Γερμανό Εθνικοσοσιαλιστή, Manfred Roeder. Στο απόσπασμα που παραθέτουμε, μπορείτε να συλλέξετε περισσότερα στοιχεία για τον ίδιο. Θα κατανοήσετε τον επαναστατικό ρόλο που παίζει ο έρωτας στον Εθνικοσοσιαλισμό και πού μπορεί να φτάσει μία Εθνικοσοσιαλίστρια προκειμένου να ικανοποιήσει τον σύντροφό της και αντικείμενο του έρωτά της. Να θυμήσουμε και την περίπτωση της γερμανίδας Εθνικοσοσιαλίστριας Μπεάτε Τσέπε της 'NSU' που παραμένει ανένδοτη απέναντι στις γερμανικές αρχές ασφαλείας για τα όσα της αποδίδονται. Περισσότερα στην μπροσούρα της 'Ε/Σ Ολική Αντίσταση' με τίτλο 'Απ' την Ακροαριστερή RAF στην Εθνικοσοσιαλιστική NSU', όπως επίσης και στην μπροσούρα της οργάνωσής μας με τίτλο 'Τα Παιδιά του Rostock'.



'Το Γερμανικό Εθνικοσοσιαλιστικό Αντάρτικο Πόλεων'

https://maiandrioi.blogspot.com/2016/03/blog-post_20.html


Εξαιρετικό επίσης το παλαιό άρθρο συναγωνιστών με τίτλο 'Οι Γυναίκες στον Εθνικοσοσιαλισμό΄που βρίσκεται στον σύνδεσμο:

https://maiandrioi.blogspot.com/2012/08/blog-post_12.html


Στο βιβλίο της Eileen MacDonald 'Πυροβολήστε πρώτα τις γυναίκες' (εκδόσεις Γραφές), παρατίθενται περιπτώσεις γυναικών που έδρασαν στο αντάρτικο πόλεων σε διάφορες χώρες. Στις τελευταίες σελίδες (319-322) υπάρχει αναφορά στη Σίμπιλε Βόρντερμπρούγκε, ως χαρακτηριστική περίπτωση γυναικός που ανήκε στο νεοναζιστικό κίνημα της εποχής της, ενώ συνδέθηκε ερωτικά με τον Manfred Roeder. Η περιγραφή είναι απολαυστική και διδάσκει πολλά σε όσους κατανοούν την βαθύτερη σύνδεση και εάν φυσικά έχουν τις ανάλογες προσλαμβάνουσες. Παρακάτω θα διαπιστώσετε το βάσιμο του ισχυρισμού πολλών κοινωνιολόγων και ψυχολόγων ότι οι γυναίκες αναγκάζονται να αποδειχθούν καλύτερες από τους άνδρες, ειδικότερα στον πολιτικό αγώνα.



'Σημαντικός υπήρξε, επίσης, ο ρόλος των γυναικών στο νεοναζιστικό κίνημα της Γερμανίας. Το 1988 αποφυλακίστηκε, μετά από οκτώ χρόνια φυλάκισης η Σίμπιλε Βόρντερμπρούγκε, η οποία είχε καταδικαστεί σε ισόβια για τη δολοφονία δύο Βιετναμέζων προσφύγων, βομβιστικές επιθέσεις, εμπρησμούς και συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση. Ήταν τριάντα δύο χρονων και μέρος της ποινής της το είχε εκτίσει στην ίδια πτέρυγα απομόνωσης των φυλακών του Σταμχάιμ με τα μέλη της RAF. Η ιδεολογία της, ωστόσο, δεν θα μπορούσε να διαφέρει περισσότερο από εκείνη των συγκρατούμενών της.


Το 1980 είχε ενταχτεί σε μια οργάνωση υπό την ηγεσία ενός διαβόητου νεοναζί, του Μάνφρεντ Ρέντερ, ο οποίος ισχυριζόταν ότι ένας από τους ναυάρχους του Χίτλερ τον είχε ορίσει διάδοχο του Φύρερ. Ήταν ένας δικηγόρος πενήντα ενός χρονών, ο οποίος κατά την διάρκεια της προηγούμενης πενταετίας είχε συγκεντρώσει γύρω του μια μικρή ομάδα ανδρών και γυναικών, που πίστευαν ότι ήταν ο νέος Φύρερ. Αποστολή τους ήταν να απαλλάξουν τη Γερμανία από τους ξένους.


Προσπάθησα να πάρω συνέντευξη της κυρίας Βόρντερμπρούγκε, αλλά εκείνη, έχοντας ήδη αφηγηθεί την ιστορία της στο γερμανικό περιοδικό Quick, αρνήθηκε να με συναντήσει. Προσπαθούσε να ξαναφτιάξει τη ζωή της και δεν ήθελε να της θυμίζουν το παρελθόν της.


Σε μια σειρά άρθρων στο περιοδικό ισχυριζόταν ότι είχε οδηγηθεί στη διάπραξη όλο και σοβαρότερων ρατσιστικών επιθέσεων, με αποκορύφωμα το φόνο, από τον έρωτά της για τον Ρέντερ. Υπονοούσε ότι η ίδια δεν είχε καμία ευθύνη για τις πράξεις της, λόγω του μεγάλου έρωτα που ένιωθε για εκείνον. 'Ήταν σαν να ήμουν τυφλή', ήταν τα λόγια της.


Η ερμηνεία της φάνταζε υπερβολικά απλοϊκή και ήταν απογοητευτικό το γεγονός ότι δεν είχα την ευκαιρία να της υποβάλλω ερωτήσεις επειδή, αν μη τι άλλο, η περίπτωσή της ήταν η μοναδική που φαινόταν να αναποκρίνεται στη θεωρία ότι οι γυναίκες παρασύρονται σε βίαιες ομάδες λόγω του έρωτά τους για κάποιον άνδρα.



Σύμφωνα με τα άρθρα, είχε έρθει σε επαφή με το νεοναζιστικό κίνημα μέσω μιας συναδέλφου της στο νοσοκομείο όπου εργαζόταν ως ιατρική βοηθός. Η συνάδελφός της, μια νεαρή που λεγόταν Γκαμπριέλε Κόλντιτς, ζήτησε από τη Σίμπιλε να της δανείσει κάτι να διαβάσει και η Σίμπιλε της έδωσε το 'Ημερολόγιο της Άννας Φράνκ'. Η Γκαμπριέλε το πέταξε στην άκρη χαρακτηρίζοντάς το 'παραχαραγμένη ιστορία'. Στη συνέχεια, προχώρησε στη 'διαφώτιση' της Σίμπιλε, μιλώντας της για το 'Ψέμα του Άουσβιτς' και την 'αλήθεια' για τα εγκλήματα πολέμου των ναζί.


Στους επόμενους μήνες έδωσε στη Σίμπιλε μια συλλογή ναζιστικών δημοσιευμάτων και κασέτες με ηχογραφημένες ομιλίες του Ρέντερ. Οι λόγοι έκαναν βαθιά εντύπωση στη Σίμπιλε, που παρακάλεσε την Γκαμπριέλε να την γνωρίσει στον ομιλητή. Ισχυριζόταν ότι, από τη στιγμή που συνάντησε τον Ρέντερ, ένιωθε υπνωτισμένη και ονειρευόταν 'να περάσει μια νύχτα μαζί του'.



Ο Ρέντερ εκπλήρωσε κάποια στιγμή την επιθυμία της και οι δυο τους έγιναν εραστές. Η Σίμπιλε ξελογιαζόταν όλο και περισσότερο από τον έρωτά της και εκείνος την προέτρεπε να συμμετάσχει στο δίκτυό του. Η ομάδα του, με το όνομα Απελευθερωτικό Κίνημα Γερμανικής Κυριαρχίας, είχε, ήδη, πραγματοποιήσει βομβιστικές επιθέσεις σε μια έκθεση με θέμα το Άουσβιτς και έναν ξενώνα πολιτικών προσφύγων που ζητούσαν άσυλο. Στις επιθέσεις είχαν εμπλακεί η Γκαμπριέλε και ο πατέρας της, ο οποίος ήταν γιατρός. Η Σίμπιλε ισχυριζόταν ότι η χρήση βίας έμοιαζε ξαφνικά δικαιολογημένη για να πραγματοποιηθεί το όραμα του Ρέντερ για μια καθαρή Γερμανία.



Ο Ρέντερ απαιτούσε περισσότερη βία, δηλώνοντας ότι ήθελε να τιναχτούν στον αέρα οι ξενώνες πολιτικών προσφύγων. Και η Σίμπιλε ήταν αποφασισμένη να κερδίσει τον θαυμασμό του.


Παραιτήθηκε από τη δουλειά της και έγινε γραμματέας του Ρέντερ. Τα νέα της καθήκοντα απαιτούσαν την εγκατάστασή της στο σπίτι του, που ήταν γνωστό ως Ράιχσχοφ. Η τροπή των γεγονότων δεν άρεσε καθόλου στη Φράου Ρέντερ, μητέρα έξι παιδιών. Η Σίμπιλε παρείχε τις υπηρεσίες της αφιλοκερδώς, προσφέροντας και τις αποταμιεύσεις της των περίπου 3.000 λιρών στο ταμείο του κινήματος. Η παρουσία της, ωστόσο, δημιούργησε εύλογες εντάσεις, έτσι, ύστερα, από δυο μήνες, αναγκάστηκε να μετακομίσει.



Την πρώτη της αποστολή, μια βομβιστική επίθεση σε ξενώνα προσφύγων, την εκτέλεσε σε συνεργασία με έναν άνδρα συναγωνιστή της. Η έκρηξη προκάλεσε αξιοσημείωτες υλικές ζημιές, δεν κατάφερε, όμως, να ικανοποιήσει τον Ρέντερ, που ήθελε ο αγώνας του να τραβήξει την παγκόσμια προσοχή.



Μια εβδομάδα αργότερα, εκείνη και δυο άνδρες πραγματοποίησαν βομβιστική επίθεση εναντίον ενός ξενοδοχείου κοντά στη Στουτγκάρδη που στέγαζε πρόσφυγες από την Ερυθραία, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό τριών ατόμων. Ο εραστής της ήταν ικανοποιημένος μαζί της και η ίδια η Σίμπιλε ανέφερε: 'Με κυρίευσε κάτι σαν μέθη. Καταλάβαινα βέβαια ότι ήταν αναπόφευκτος ο τραυματισμός ανθρώπων, απέφευγα όμως να το σκέφτομαι. Ο Ρέντερ ήταν ευτυχισμένος, έτσι ένιωθα και εγώ ευτυχισμένη'. Η επόμενη επίθεσή της είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο δυο ανθρώπων. Είχε διαβάσει σ' ένα περιοδικό του Αμβούργου ότι είχε αρχίσει να λειτουργεί στην πόλη ένας καινούριος ξενώνας για πρόσφυγες που ζητούσαν πολιτικό άσυλο. Τηλεφώνησε στον Ρέντερ για να πάρει την έγκρισή του και, σύμφωνα με την ίδια, της δόθηκαν ρητές εντολές να πραγματοποιήσει βομβιστική επίθεση. Τα μεσάνυχτα, η Σίμπιλε και ο συνεργός της πέταξαν κοκτέιλ Μολότοφ στο εσωτερικό του ξενώνα, όπου κοιμόνταν τριάντα τέσσερις 'άνθρωποι των καραβιών' από το Βιετνάμ. Ακολούθησε μια φοβερή έκρηξη και δυο Βιετναμέζοι, ηλικίας είκοσι ενός και δεκαοκτώ χρονών, βρήκαν τον θάνατο μέσα στην πύρινη κόλαση.


Η Σίμπιλε ένιωσε βαθιά συγκλονισμένη με αυτό που είχε συμβεί, ο Ρέντερ, όμως τη διαβεβαίωσε για την αναγκαιότητα της πράξης της, θεωρούσε τους θανάτους αμελητέους, λέγοντας ότι τα θύματα ήταν απλά 'πιθηκάνθρωποι', μεταστρέφοντας, έτσι, τις αρχικές τύψεις της Σίμπιλε σε ένα αίσθημα ηρωισμού. 'Αρχισε να σχεδιάζει νέες επιθέσεις εναντίον φιλανθρωπικών οργανισμών που παρείχαν βοήθεια στους ξένους, πριν, όμως, προλάβει να προκαλέσει περισσότερους θανάτους, συνελήφθη να γράφει με σπρέι ρατσιστικά συνθήματα σ' έναν τοίχο.



Ο Χερ Κρίστιαν Λόχτε, διευθυντής της Υπηρεσίας Προστασίας του Συντάγματος του Αμβούργου, θεωρούσε ότι η κυρία Βόρντερμπρούγκε αποτελούσε άριστο παράδειγμα του τρόπου με τον οποίον οι γυναίκες αφιερώνονται ολόψυχα σε κάποιον σκοπό, σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από τους άνδρες. Ο Χερ Λόχτε, πρώην δικαστικός, άρχισε να δουλεύει για την Υπηρεσία το 1972, κατά την διάρκεια του ανθρωποκυνηγητού για την ομάδα Μπάαντερ-Μάινχοφ, του οποίου υπήρξε, ουσιαστικά, ο ιθύνων νους. Είναι προϊστάμενός της από το 1980 και είναι φανερό ότι η δουλειά του τον συναρπάζει. 'Δε μας ενδιαφέρει', μου είπε, 'απλά να συλλάβουμε τους τρομοκράτες. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να τους μελετήσουμε, να τους έχουμε υπό στενή παρακολούθηση, ώστε να μπορέσουμε να αποκτήσουμε γνώσεις γι' αυτούς'.



Η περίπτωση της κυρίας Βόρντερμπρούγκε, συνέχισε, επιβεβαίωνε την άποψη που πάντα είχε για τις γυναίκες τρομοκράτες: 'Τη μια ημέρα ούτε που είχε ακουστά τους νεοναζί και την επόμενη είχε γίνει τρομοκράτισσα. Τη μια ημέρα δεν την ενδιέφερε καθόλου το ζήτημα και την άλλη ήταν σκληρή τρομοκράτισσα. Μέσα σε μια νύχτα έγινε μαχήτρια'. Αυτή η ολοκληρωτική στράτευση σε μια ιδέα μέχρι του σημείου να αποκλείεται κάθε τι άλλο, ακόμη και οι οικογενειακοί δεσμοί και η αγωγή, πίστευε ότι ήταν εμφανής και στην περίπτωση της Σουζάνε Άλμπρεχτ'.



ΤΟΜΕΑΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

Ε/Σ Ολική Αντίσταση:ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ







Το 'Stille nach dem Schuß' ή 'Η Σιωπή μετά τον Πυροβολισμό' είναι μία γερμανική παραγωγή του 2000 που κυκλοφόρησε στην αγγλική έκδοσή της ως 'Ρίτα: Ο Θρύλος' και εστιάζεται στην σύμπραξη μεταξύ της ανατολικογερμανικής Στάζι και της δυτικογερμανικής 'Φράξια Κόκκινος Στρατός'. Ακολουθείται η πεπατημένη της παράλληλης παρουσίασης της ζωής φανταστικών χαρακτήρων προς την πραγματική ζωή των μελών της οργάνωσης. Τα μέλη της 'Φράξια Κόκκινος Στρατός' αγωνίζονταν στο όνομα της ταξικής πάλης, του αντι-καπιταλισμού-αντι-
ιμπεριαλισμού και του κομμουνισμού, ενώ προέρχονταν από την δυτική Γερμανία που βρισκόταν υπό τον έλεγχο των Δυτικών. Συνεργάζονταν με τις μυστικές υπηρεσίες της ανατολικής Γερμανίας, η οποία βρισκόταν υπό τον έλεγχο της Σοβιετικής Ένωσης. Στην παραγωγή, σε μία επιστολή που άφησε στην φιλενάδα της Τατιάνα, η τρομοκράτισσα Ρίτα Βόγκτ αφηγείται την ιστορία της ζωής της. Στη διάρκεια της δεκαετίας 1970, η Ρίτα κι οι σύντροφοί της πραγματοποίησαν ένοπλες ληστείες, απαγωγές κι άλλες επιθέσεις στη Δυτική Γερμανία, στον αγώνα εναντίον του καπιταλιστικού συστήματος. Στη διάρκεια μίας επίσκεψης στο Παρίσι, της ζητήθηκε από έναν ντόπιο αξιωματικό της αστυνομίας, η άδεια οδήγησης. Η Ρίτα επιχείρησε να το σκάσει κι ο αστυνομικός την κατεδίωξε σε μία ράμπα στάθμευσης κι η Ρίτα αναγκάστηκε να τον πυροβολήσει θανάσιμα. Έπειτα από μία απόδραση που συνοδεύτηκε απ' την δολοφονία ενός δυτικογερμανού σωφρονιστικού υπαλλήλου, η Ρίτα κι οι σύντροφοί της, το έσκασαν, απ' τον σιδηροδρομικό σταθμό της Friedrichstraße για το Ανατολικό Βερολίνο.



Παρόλο η Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας είχε υπογράψει συμβάσεις εναντίον της τρομοκρατίας, η ανατολικογερμανική μυστική αστυνομία, η Στάζι, έδειξε απρόθυμη να βοηθήσει. Ο επικεφαλής της Στάζι, Έριχ Μίλκε, διεφώνησε. Σε μία συζήτηση με τον αξιωματούχο της Στάζι, Έρβιν Χουλ, ο Μίλκε εξέφρασε την συμπάθειά του στις τρομοκρατικές επιθέσεις της RAF εναντίον της Δυτικής Γερμανίας και αμερικανικών στόχων, τις οποίες συνέκρινε προς τις δικές του δραστηριότητες στα χρόνια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και του εθνικοσοσιαλιστικού καθεστώτος. Διέταξε τον πράκτορα Χουλ να τους υποστηρίξει ανεπίσημα. Για τον σκοπό αυτό, ο Χουλ ενοικίασε ένα ασφαλές κρησφύγετο για τους δραπέτες και τους εκπαίδευσε μυστικά στη χρήση πολεμικών όπλων. Καθώς η Ρίτα παρακολουθούσε τους συντρόφους της να εκπαιδεύονται στα αντιαρματικά όπλα, αισθάνθηκε τρομοκρατημένη. Ο Χουλ υπερηφανεύτηκε ότι η RAF έπρεπε 'να παραβεί τους κανόνες, διότι στο εξής θα μπορούσαν να τους διαμορφώσουν από κοινού'. Εξήγησε ότι σε όσους επιθυμούσαν να παραιτηθούν του ένοπλου αγώνος θα τους δίνονταν νέες ταυτότητες, ώστε να ξεκινήσουν μία νέα ζωή στην Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας. Οι γυναίκες της ομάδας, Φρεντερίκε 'Αντεμπαχ και Ρίτα Βόγκτ, εδέχθησαν την προσφορά, ενώπιον των σοκαρισμένων και τρομαγμένων ανδρών. Ο Χουλ έπειτα προετοίμασε την Ρίτα για την νέα ταυτότητά της και την δασκάλεψε για τον φανταστικό χαρακτήρα που θα παρίστανε εφεξής, την θρυλική Ρίτα, ή αλλιώς το υπόβαθρο της νέας 'αλήθειας' της. Η Ρίτα προσελήφθη σε μία ταπεινωτική εργασία, σε μία εργοστασιακή επιχείρηση ένδυσης κρατικής ιδιοκτησίας. Διέδιδε ότι προήρχετο απ' την Δυτική Γερμανία και μετανάστευσε εθελούσια περνώντας απ' το Τείχος του Βερολίνο, σοκάροντας τους συναδέλφους της, οι οποίοι δεν είχαν ακούσει άλλοτε μία παρόμοια ιστορία. Υποτίθεται ότι η Ρίτα συνέλεξε χρήματα αλληλεγγύης απ' τους Σαντινίστας και με τη θέλησή της δώριζε μεγάλα χρηματικά ποσά. Οι συνάδελφοί της αηδιασμένοι της αντέτειναν ότι τα χρήματα κατέληξαν στο ταμείο της κυβέρνησης της Ανατολικής Γερμανίας και ότι οι ισχυρισμοί περί βοήθειας προς την Νικαράγουα ήταν μία εξαπάτηση. Η συγκαταβατική απάντηση της Ρίτα προς τους συναδέλφους της προκάλεσε τον αποτροπιασμό τους και την ξέγραψαν. Η αλκοολική και καταθλιπτική συνάδελφός της, Τατιάνα, ήταν η μοναδική που ανέπτυξε δεσμούς φιλίας μαζί της. Συνδέθηκαν με βαθιά φιλία, η οποία κατέληξε σε λεσβιακό έρωτα και σχέση μεταξύ τους. Μία ανακοίνωση από τηλεοράσεως για την RAF στη Δυτική Γερμανία έκανε την Ρίτα να τα χάσει. Όχι μονάχα η πρώην ερωμένη της σκοτώθηκε στη διάρκεια μίας επίθεσης με αντιαρματικό εναντίον μίας βάσης του ΝΑΤΟ, αλλά τα δυτικογερμανικά μίντια συνέχισαν να μεταδίδουν πώς η ίδια καταζητούταν. Την επόμενη ημέρα, ένας συνάδελφος είπε στην Ρίτα, ότι την αναγνώρισε από το δελτίο ειδήσεων και προτίθετο να αποκαλύψει ποιά είναι. Για καλή της τύχη, όμως, η Στάζι την εγκατέστησε σ' άλλο μέρος, επιτρέποντάς της μονάχα ένα σύντομο αποχαιρετισμό στην φιλενάδα της, την Τατιάνα. Ο επόμενος τόπος διαμονης κι εργασίας της, στο πλαίσιο του 'Θρύλου Ρίτα Νο.2', ήταν ένας παιδότοπος. Στη διάρκεια των διακοπών της στην Βαλτική, ερωτεύτηκε έναν μαθητή, τον Γίοχεν Πέτκα. Παρά την αρχική επιφυλακτικότητα της, ήταν πολύ δύσκολο τελικά ν' αποκρύψει το παρελθόν της. Έμεινε έγκυος κι ο Γιόχεν της ζήτησε να τον παντρευτεί στην Σοβιετική Ένωση. Ο πράκτορας Χουλ, εντούτοις, της έδωσε να καταλάβει πώς κάτι τέτοιο ήταν αδύνατον, διότι θα υπήρχε κίνδυνος αποκαλύψεων για τις σχέσεις της RAF με την Στάζι. Της εξήγησε ότι η παρατεινόμενη ασυλία σύντομα θα εξέθετε ανεπανόρθωτα την Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας κι έτσι ο Χουλ έπεισε την Ρίτα να υποβληθεί σε άμβλωση. Στη διάρκεια μίας εκδήλωσης, η Ρίτα εντόπισε την Φρεντερίκε μεταξύ των παρισταμένων. Όντας παντρεμένη πια με ένα παιδί, έδειχνε δυσαρεστημένη και ότι υπέφερε υπό το κομμουνιστικό σύστημα. Το ίδιο αλγεινό συναίσθημα αποτυπώνεται σε όλους τους χαρακτήρες στην παραγωγή. Το αγέλαστο και το ανέκφραστο αποτυπώνεται στα πρόσωπα των Ρίτα και Φρεντερίκε. Έπειτα, ο Γιόχεν χώρισε με την Ρίτα.




Προς τα τέλη του 1989, την 9η Νοεμβρίου το Τείχος του Αίσχους που ανηγέρθη από την αντιφασιστική Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας, έπεσε, όπως έπεσε. Επικράτησε ο καταναλωτισμός της Δύσης. Οι άλλοτε φανατικοί πολέμιοί του, βίωσαν την απάτη του κομμουνιστικού παραδείσου, απογοητευμένοι όντες απ' το όνειρο που προδόθηκε, καλούνταν να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα. Η Ρίτα αγνόησε την περιφρόνηση των συναδέλφων της, οι οποίοι μέμφονταν την Ρίτα για τις αλλοτινές πομπώδεις διακηρύξεις της. Μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνο και την τυπική επανένωση των δύο Γερμανιών, η Στάζι διαλύθηκε και τα όπλα της κατασχέθηκαν. Ο Χουλ δήλωσε στην Ρίτα ότι δεν μπορούσε να της παρέχει άλλο προστασία. Η παρουσία της έγινε γνωστό κι η αστυνομία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας, 'Vopos', επρόκειτο σύντομα να την συλλάβουν. Η Ρίτα εξέφρασε την πεποίθησή της ότι ο καπιταλισμός 'δεν έχει σύνορα'. Βλέποντας στο δελτίο των ειδήσεων την σύλληψη της Φρεντερίκε και την έκδοσή της στην Δυτική Γερμανία, η Ρίτα απεφάσισε να βγει στην παρανομία. Στο μεταξύ, έπειτα από χρόνια επιτήρησης από τον πράκτορα Χουλ, διότι γνώριζε για την παρουσία της Ρίτα στην Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας, η Τατιάνα αφέθηκε ελεύθερη και προσέτρεξε στο διαμέρισμα όπου διέμενε η Ρίτα. Μόλις κατέφτασε, συνελήφθη απ' τους μυστικούς 'Vopos', οι οποίοι την ρώτησαν: 'Είστε η Ρίτα Βόγκτ;' Αποπειρώμενη η Ρίτα να περάσει στην Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας, με μοτοσυκλέτα, της ζητήθηκε να επιδείξει την ταυτότητά της σ' ένα μπλόκο των 'Vopos'. Αντ' αυτού, η Ρίτα επιτάχυνε, επαναλαμβάνοντας το θανάσιμο σκηνικό που είχε προηγηθεί στο Παρίσι, με θύμα αυτή τη φορά την ίδια. Οι 'Vopos' σήκωσαν τα καλάσνικοφ και γάζωσαν την Ρίτα. Πέφτοντας νεκρή απ' την μοτοσυκλέτα της, η Ρίτα είπε: 'Αυτό είναι ακριβώς το πώς ήταν. Το περισσότερο ή το λιγότερο'. Παρόλο η παραγωγή στρέφεται γύρω από μία αριστερίστρια ονόματι Ρίτα Βόγκτ, πολλοί ισχυρίζονται ότι η Ρίτα δεν είναι άλλη από την πραγματική Ίνγκε Βίετ της RAF, η οποία πράγματι πέρασε στην Ανατολική Γερμανία μαζί μ' άλλους συντρόφους της και τους δόθηκαν νέες ταυτότητες να συνεχίσουν την ζωή τους. Παρόλο οι πολίτες της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας είναι κατηφείς, η Ρίτα δεν έχασε στιγμή το χαμόγελό της, ζώντας σε μία ρομαντική ουτοπία. Έτσι είναι οι κομμουνιστές. Ρομαντικοί ηλίθιοι που δηλώνουν ουτοπικοί ρεαλιστές. Κατά τ' άλλα δεν είναι προσωπολάτρεις, αυτοί που ταρίχευσαν τον Β.Ι.Λένιν! Αποκομμουνιστικοποίηση των μαζών σημαίνει κάθαρση του εργατικού κινήματος και όχι περισσότερους προλετάριους για τον Εθνικοσοσιαλισμό, όπως μας καταλογίζουν οι γελοίοι μπολσεβίκοι. Ο Εθνικοσοσιαλισμός συνεπάγεται πατρίδα ελεύθερη, πατρίδα που χτίζεται από το μηδέν από πατριώτες εργάτες και όχι απάτριδες που είναι προορισμένοι βάσει κάποιας τελεολογίας να είναι ες αεί εργάτες, καρβουνιάρηδες και καταδικασμένοι σε θάνατο. Το κοινωνικό και οικονομικό σύστημα που πραγμάτωσε ο Εθνικοσοσιαλισμός, αποδεικνύει πώς ο εργάτης δεν είναι αντικείμενο λατρείας με σαδιστικά χαρακτηριστικά, όπως στον αντι-ανθρώπινο Κομμουνισμό. Τουναντίον, στον Εθνικοσοσιαλισμό, ο Άνθρωπος είναι Στρατιώτης του Μετώπου, Εργάτης, Επαναστάτης, Άναρχος. Με λίγα λόγια κυρίαρχος της μοίρας του, δυνατός και αγέρωχος. Στον Κομμουνισμό, ο Άνθρωπος μοιάζει με ένα γρανάζι που είναι καταδικασμένος να κινεί ες αεί τα υπόλοιπα γρανάζια της μηχανής έως την τέλεια εξέλιξη των παραγωγικών δυνάμεων, δηλαδή τον άναρχο καπιταλισμό.





Η εν λόγω παραγωγή διδάσκει ότι ο μεταπολεμικός κόσμος, με επίκεντρο την Γερμανία, αποτέλεσε και συνεχίζει όπως όλα δείχνουν, το θέατρο του παραλόγου. Οι Γερμανοί του τότε, άνθρωποι με εμφανή τα σημάδια διαταραχής προσωπικότητας, αμφιταλαντεύονταν μεταξύ ενοχής για το 'ένοχο παρελθόν' της πατρίδας τους και ονειροπαρμένοι από τις ουτοπίες, από την μία του κομμουνιστικού παραδείσου και του δυτικού καταναλωτισμού από την άλλη, αναζητούσαν την ταυτότητά τους σε μία πατρίδα που σπαρασσόταν από έντονα πολιτικά πάθη. Διόλου τυχαίο, όπως προαναφέρθηκε, ότι ένας πράκτορας ταύτισε στο νου του, έστω και αφελώς, το παρελθόν της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και όχι μόνο, με την δράση μίας κομμουνιστικής οργάνωσης. Δεν είναι μυστικό, ότι στην μεταπολεμική Γερμανία, ένας στους δύο Γερμανούς ήταν πρώην Ναζιστής. Η διαδικασία αποναζιστικοποίησης είναι ταυτόσημη με την απομπολσεβικοποίηση. Είτε το θέλουμε, είτε όχι, πρόκειται για την ιστορία των πατρίδων και αυτή την κληρονομιά καλούνται έως σήμερα οι πολίτες να κουβαλήσουν, να την ξεγράψουν ή να την αναγεννήσουν. Είναι το στοίχημα του καιρού μας. Διόλου τυχαίος ο χαρακτηρισμός που έχει αποδοθεί στην RAF, 'Παιδιά του Χίτλερ'. Είναι γεγονός ότι ο Χίτλερ και το εθνικοσοσιαλισμός 'δίχασαν' με έναν θετικό τρόπο στην ιστορία, με έναν μοναδικό τρόπο. Χωρίστηκε ο ρους της ιστορίας στα δυο. Ή με τους ρεαλιστές ή με τους ονειροπαρμένους. Με τους γενναίους που βάδισαν κόντρα στο θάνατο ή με τους υποταγμένους στις κομμουνιστικές νόρμες. Όπως καταμαρτυράται στην εν λόγω παραγωγή, οι κομμουνιστές υπήρξαν τα καθίκια που συνεργάστηκαν ως παιδιά της Σοβιετικής Ένωσης σε βάρος της ενιαίας πατρίδας, στο όνομα του κομμουνιστικού παραδείσου που ουδέποτε υπήρξε ή θα υπάρξει. Για εμάς, υπάρχει μονάχα μία ακλόνητη πίστη, το υπέρλαμπρο μεγαλείο του Εθνικοσοσιαλισμού που ενώνει τους λαούς κάτω από το λάβαρο της κοινωνικής επανάστασης, του ριζοσπαστικού εθνικισμού και του αληθινού σοσιαλισμού! Ζούμε στην εποχή όπου το 'Όλα ή Τίποτα' αποτελεί την μοναδική ρεαλιστική πολιτική επιλογή. Εθνικοσοσιαλισμός ή Θάνατος! Και πάντοτε θα διαλέγουμε τον Θάνατο, εάν δεν μπορεί να κυριαρχήσει ο Εθνικοσοσιαλισμός! Γι' αυτό, ας αγωνιστούμε με λύσσα και φοβέρα για το μεγαλείο του Εθνικοσοσιαλισμού! Έτσι δεν θα χάσουμε ποτέ! Σήμερα, όλα δικαιώνονται. Είναι η εκδίκηση της ιστορίας. Η θυσία των Γερμανών Εθνικοσοσιαλιστών δεν ήταν μάταιη. Ο σπόρος της εκδίκησης είναι η πεμπτουσία του Εθνικοσοσιαλισμού. Οι μπουρδολογίες για οικονομικά συστήματα κι άλλες παροχές, στυλ 'τα περνούσαμε ωραία με τους χουντικούς παρέα' είναι αθλιότητες ανθρώπων χωρίς ιδεολογία, που δεν είναι επαναστάτες, αλλά αρκούνται στην επιστροφή σε μία 'ικανοποιητική κατάσταση', όπως τουλάχιστον την έχουν στο μυαλό τους. Ξεχνούν ή το μάλλον δεν το γνωρίζουν καν, όπως έχουμε πει σε άλλο κείμενό μας, ότι η πεμπτουσία του Εθνικοσοσιαλισμού είναι ότι αποτελεί ένα διαρκές πρόταγμα αγώνα και σ' αυτό συγχέεται με την ουτοπία της αναρχίας. Η πορεία προς τον Εθνικοσοσιαλισμό είναι ατέρμονη.


Γι' αυτό θα βαδίζουμε σήμερα, αύριο και για πάντα προς τον Εθνικοσοσιαλισμό. Ρομαντικούς, επαναστάτες, οραματιστές του απόλυτου, ριζοσπάστες στην ουσία, τέτοιους μας θέλουν οι σκιές του παρελθόντος. Εάν είναι κάτι που διαφοροποιεί τους Εθνικοσοσιαλιστές του παρελθόντος από τους νεοναζί του σήμερα, αυτό είναι ότι εκείνοι ήταν ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ και όχι συντηρητικοί, ακροδεξιοί και συμβιβασμένοι σαν τους γελοίους απομιμητές τους. Εκείνοι έκαναν την αρχή. Εμείς οφείλουμε να συνεχίσουμε. Βάλτε το καλά στο νου σας, όσοι τρέφετε αυταπάτες περί μίας επιστροφής σε μία παρελθοντική κατάσταση. Το παρελθόν δεν αλλάζει. Είναι αυτό που είναι. Όμως, το μέλλον πρέπει να μας ανήκει. Εμπρός, πάντοτε εμπρός!



Διαβάστε περισσότερα στην μπροσούρα μας 'Απ' την Ακροαριστερή RAF στην Εθνικοσοσιαλιστική NSU'.



ΥΓ: Το κείμενο αφιερώνεται στην μνήμη ενός ξεχωριστού συναγωνιστή που έδωσε την προσωπική του μάχη με τους δαίμονές του. Θα τον θυμόμαστε για πάντα και θα συνεχίσουμε να τον τιμούμε μέσα από τον αγώνα μας. Οι σύντροφοι δεν πεθαίνουν ποτέ. 'Γιόχαν' ζεις για πάντα Εθνικοσοσιαλιστής!