Στο μυαλό όλων η ακροδεξιά έχει ταυτιστεί με τον ρατσισμό, τον εθνικισμό, τον φασισμό και τον ναζισμό. Ως συνήθως, η πραγματικότητα απέχει έτη φωτός από την αλήθεια. Και θα εξηγήσουμε αμέσως το γιατί. Οι έννοιες δεξιά και αριστερά είναι γαλλικής και αγγλικής προέλευσης, ταυτιζόμενες με τους (οικονομικά) συντηρητικούς και τους φιλελεύθερους. Ανάλογα με τη θέση που καταλάμβαναν στα εθνικά κοινοβούλια, χαρακτηρίζονταν είτε ως δεξιοί, είτε ως αριστεροί. Με τον καιρό, οι έννοιες επεκτάθηκαν και στις υπόλοιπες εκφράσεις της ζωής. Επειδή όμως εμφανίστηκαν κάποιες τάσεις εκτός της παραδοσιακής δεξιάς και αριστεράς, εφευρέθηκε ο «μεσαίος» χώρος, όπως και ο κεντρώος χώρος.
Ο τελευταίος, ουσιαστικά αποτέλεσε «δεξιότερη» έκφραση της αριστεράς, με σκοπό στην Ελλάδα την αποκοπή της αριστεράς από την κατάληψη της εξουσίας μεταπολεμικά. Με την παγίωση των σοσιαλιστών ως κεντροαριστερών, των καπιταλιστών ως κεντροδεξιών, αντίστοιχα χαρακτηρίστηκαν ακροαριστεροί οι μαρξιστές και οι αναρχικοί, και ακροδεξιοί οι υπερ-εθνικιστές κλπ. Αυτό και μόνο το γεγονός θα έφτανε ώστε να στοιχειοθετηθεί η «κατηγορία» της κοινοβουλευτικής και φιλο-καπιταλιστικής προέλευσης της ακροδεξιάς.
Ο αληθινός ριζοσπαστικός εθνικισμός βρίσκεται πέραν του συνταγματικού τόξου. Κατά τη διάρκεια των αρχών του προηγούμενου αιώνα, ακροδεξιοί ονομάστηκαν οι μετριοπαθείς αστοί πατριώτες, ενώ εθνικοσοσιαλιστές, φασίστες, όσοι χρησιμοποίησαν μεν κοινοβουλευτικά μέσα προκειμένου να ανελιχτούν στην εξουσία, κυβέρνησαν όμως δικτατορικά. Η ακροδεξιά στην Ελλάδα έχει μακρές ρίζες. Η ιστορία απέδειξε όμως πώς ακόμα και όταν τα όποια ακροδεξιά κόμματα/κινήματα ξεκίνησαν με αγαθές και αντισυστημικές καταβολές, κατέληξαν να απεμπολήσουν τον όποιον ριζοσπαστικό, και ακατάλληλο για τις μάζες, εθνικισμό/εθνικοσοσιαλισμό. Ο γνήσιος εθνικιστής δεν επιθυμεί καμία ειρήνη με τα αφεντικά, παρά επιθυμεί να τα ποδηγετήσει ή να τα εξαλείψει. Ο γνήσιος εθνικιστής δεν βάζει νερό στο κρασί του, ούτε υποχωρεί, εκτός αν συντρέχει κοσμογονικός λόγος. Δεν εγκαταλείπει τον χρυσό της Χαλκιδικής στους Σιωνιστές και τους υποτακτικούς τους, ούτε τον κοινωνικό αγώνα στην αριστερά. Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε αρκετές σημαντικές κινήσεις από (θεωρητικά) εθνικιστικά κόμματα.
Όταν όμως μελετήσουμε βαθύτερα τις συστημικές σχέσεις και εξαρτήσεις τους, διαπιστώνουμε γιατί αυτά υποκύπτουν σε αντιφάσεις και παλινωδίες. Διότι αν απαγκιστρωθούν από τις συστημικές εξαρτήσεις, και γίνουν αληθινά εθνικιστικά, το σύστημα που δήθεν πολεμούν, θα τους τελειώσει με συνοπτικές διαδικασίες. Ίσως ο ανόθευτος ελληνικός εθνικισμός/εθνικοσοσιαλισμός περιμένει να εμφανιστεί, όπως ποτέ άλλοτε... Αν δεν είναι όπως τα λέμε, ας μας εξηγήσουν γιατί οι συγκεκριμένοι κύριοι υπερτονίζουν το αναμφισβήτητο γεγονός της κατάληψης των θέσεων εργασίας από ξένους, και δεν επεκτείνονται στην φυλετική αλλοίωση του πληθυσμού; Ή στην αλλαγή της έννοια του Έλληνα; Για να μην τους πουν «νεοναζί» κλπ. Άφθονα λόγια, ελάχιστη ουσία. Ζούμε σε καιρούς παγκοσμιοποίησης, πολτοποίησης των λαών και των εθνών, ισλαμοποίησης και νεγροποίησης της Ευρώπης. Όλα αυτά υπερέχουν της άκρατης εγκληματικότητας και λαθρεργασίας των αλλοδαπών.
Το μείζον είναι ότι οι ξένοι μπαίνουν ανεξέλεγκτα στην Ελλάδα, διαβιούν ανενόχλητοι, συγχρωτίζονται με Έλληνες, αφομοιώνονται απ’ το επικατάρατο νεοελληνικό lifestyle, αποτυπώνεται η πολυφυλετική εικόνα της κοινωνίας στο υποσυνείδητο του Έλληνα ως κάτι φυσιολογικό και αβλαβές, και τότε είναι πια αργά για πατρίδα και εθνικισμό. Επισέρχονται συναισθηματισμοί, επιγαμίες, φιλίες, θολώνοντας την κρίση του Έλληνα που βλέπει το τυρί άλλα όχι και την φάκα. Την ίδια στιγμή που κράτη όπως η Τουρκία και το Ισραήλ θωρακίζουν ποικιλοτρόπως την εθνική τους ταυτότητα και την φυλετική τους ακραιφνότητα, και επιπροσθέτως υποσκάπτουν τους αντίπαλους εθνικισμούς, στο όνομα του ετεροβαρούς ψευτο-προοδευτισμού.
Πέραν όλων αυτών, η απουσία ενός χαρισματικού ηγέτη, ο οποίος θα βγάλει τον λαό κατά χιλιάδες στον δρόμο, όχι για ένα καρβέλι ψωμί, αλλά για τα αληθινά σπουδαία ζητήματα, όπως είναι η λαθρομετανάστευση, η συρρίκνωση του πληθυσμού, η απουσία ελληνικής παιδείας, ο διάχυτος ανθελληνισμός, τα εθνικά ζητήματα και οράματα... να εμπνεύσει και να δώσει λύσεις, ταιριαστές στην ψυχολογία του Έλληνα. Καλώς ή κακώς, η Ελλάς δεν είναι Γερμανία. Αλλά πού καιρός για τέτοια. Άλλωστε ο Ελληνικός λαός έχει «ωριμάσει», η στροφή στον εθνικισμό θα αποτελούσε αναχρονιστικό πισωγύρισμα... Γι αυτό και ολισθαίνει στον γκρεμό του εθνικού και ποιοτικού του αφανισμού... Επανάσταση, πόσο μάλλον διακυβέρνηση, με αναλφάβητους και πρώην Πασόκους, δεν γίνεται. Ακόμα και αν, ώ του θαύματος, ανέβουν κάποια στιγμή στην εξουσία, θα αποδείχθουν κατά πολύ κατώτεροι των περιστάσεων. (Λύσεις υπάρχουν, είναι δε σχετικά απλές, αλλά σε καμία περίπτωση απλουστευμένες, για όποιον καταλαβαίνει)
Συνεπώς, θα έχουν την τύχη των ολοκληρωτικών καθεστώτων, τα οποία δεν απέτυχαν τόσο λόγω ανικανότητας, αλλά λόγω σταδιακής απόκλισης από τις αρχικές τους ιδέες, δηλαδή συμβιβάστηκαν μερικώς με το εκάστοτε κατεστημένο (π.χ. εκκαθάριση των SA από την ηγεσία των ναζί). Ίσως το γνωρίζουν μέσα τους και οι ίδιοι, λέγοντας «όταν γίνουμε εξουσία, θα τα αλλάξουμε όλα»... Είναι λοιπόν αλήθεια πως κάθε φασιστικό, εθνικοσοσιαλιστικό ή εθνικιστικό κίνημα, καταλήγει ακροδεξιό, για διάφορους λόγους. Βέβαια, δεν θα ήταν τίμιο να υποτιμήσουμε την δράση κάθε τέτοιου κινήματος, ακροδεξιού, εθνικιστικού ή εθνικοσοσιαλιστικού, τηρουμένης της αρχής σύμφωνα με την οποία κάθε ενέργεια αποβλέπει στην ευεργεσία του Έθνους.
Πιστεύουμε πως απαιτούνται δύο πυλώνες δράσης. Ένας οργανωμένος πολιτικός φορέας για το ιδεολογικό, κι ένας αυτόνομος για το δρόμο. Κάθε ενέργεια προς το συμφέρον του λαού και της Ελλάδος, είναι αξιέπαινη, είτε οργανωμένη είτε αυτόνομη. Το σημαντικότερο όλων πρέπει να είναι η εμφύσηση της Εθνικής και Ελληνικής Ιδέας στον λαό, η αδρανοποίηση των αρνητικών στοιχείων του, ως ιδιαίτερου λαού και ως σύνολο ανθρώπων, καθώς και η εξολόθρευση του μπολσεβικικού μικροβίου που παρασιτεί για δεκαετίες στον Εθνικό κορμό.
Μαχητικός Πυρήνας Μακεδονίας
